H πρόταση της εταιρίας Εφαρμογες Προηγμενης Τεχνολογιας*, για την μετατροπή δεξαμενής καυσίμου σε ατρακτίδιο αναγνώρισης με την αξιοποίηση φωτομηχανών από τα αποσυρθέντα RF-84F. Το καλοκαίρι του 198Χ, πραγματοποιήθηκαν δοκιμές από το Σμήνος Δοκιμών στην 116 ΠΜ. Το πρόγραμμα δεν προχώρησε καθώς  τις ανάγκες της ΠΑ  καλυψαν RF-104 που παραχωρηθηκαν απο την Γερμανια στο πλαίσιο ΑΩ από την προμήθεια 4 Φρεγατών MEKO 200. 

Μήπως η παρακάτω πρόταση παραμένει επίκαιρη;

Πληροφορίες :

Δούρειος Ίππος - Ιούνιος 2011, Σάββας Βλάσσης & Κ. Παλουλιάν
Αναβαθμίσεις Μαχητικών Αεροσκαφών / Οι Ελληνικές Λύσεις 1975 -2010


* Στην Defendory 92 είχε παρουσιάσει αντι-αεροπορικό σύστημα ARIS.

To περασμένο μήνα αίσθηση προκάλεσε η ειδηση σύμφωνα με την οποία Tornado της RAF πέταξε με απάρτια, τυπωμένα από 3D εκτυπωτή. Για την επανάσταση που έρχεται... μπορούμε να διαβάσουμε στο επίσημο περιοδικό των ενόπλων δυνάμεων της Βρετανίας, Defence Focus.

A) Με ποιά βόμβα είναι φορτωμένος o "Αστρομαχητής";

Β) Με ποιό τρόπο γινόταν η κατάδειξη πριν αποκτηθούν τα ατρακτίδια Lantirn;

Με το πρόγραμμα Have Glass επιχειρείται η αύξηση της επιβιωσιμότητας του F-16, μειώνοντας το ηλεκτρομαγνητικό και υπέρυθρο ίχνος του αεροσκάφους με παθητικά μέτρα. Ήδη το πρόγραμμα μετρά 5 γενιές και βρίσκει εφαρμογή σε πάνω από 1700 F-16. Στα αεροσκάφη της ΠΑ συναντάμε τα προγράμματα Have Glass I (Block 30 & 50) και ΙΙ (Block 52+ & 52M).

Have Glass I : H πρώτη γενιά του προγράμματος επικεντρώνεται κυρίως στην προσθήκη ανακλαστικού φιλμ στην καλύπτρα. Με αυτό το μέτρο μειώνεται μερικώς η ηλεκτρομαγνητική υπογραφή του αεροσκάφους, με την ''ελεγχόμενη'' ανάκλαση των ηλεκτρομαγνητικών κυμάτων ραντάρ στην επιφάνεια της καλύπτρας και όχι στις επιφάνειες του πιλοτηρίου. Τα αεροσκάφη ξεχωρίζουν από τη χρυσαφί καλύπτρα, όπως στη παραπάνω φωτογραφία.

Σύμφωνα με ανοιχτές πηγές το πρόγραμμα Have Glass II, με την εκτενή χρήση RAM (Radar Absorbing Material) μείωσε το ηλεκτρομαγνητικό ίχνος του F-16 κατά 15%. Στις εξωτερικές επιφάνειες του αεροσκάφους εφαρμόζονται τα πακέτα μέτρων Pacer Gem και Pace Mud.

Pacer Mud : Το 60% της επιφάνειας του F-16 καλύπτεται από μια λεπτή επίστρωση RAM. Τα συστατικά του υλικού, έχουν την ιδιότητά να απορροφούν μέρος της ενέργειας των ηλεκτρομαγνητικών κυμάτων που προσπίπτουν στην επιφάνεια του αεροσκάφους, μειώνοντας έτσι το το ηλεκτρομαγνητικό του ίχνος.

Jon Lake / Combat Aircraft 2011-05

F-16.net
aviationweek


υγ. κάθε βοήθεια να διορθώσουμε/εμπλουτίσουμε το άρθρο ευπρόσδεκτη

Το 2007 η BAE κέρδισε από την DARPA συμβόλαιο για την ανάπτυξη του ARGUS-IS (Autonomous Real-Time Ground Ubiquitous Surveillance Imaging System). Σε 30 μήνες και με μόλις 18.5 εκατ. $ ο επικεφαλής του προγράμματος, o Ελληνικής καταγωγής Γιάννης Αντωνιάδης σχεδίασε το ARGUS, το σύστημα χρησιμοποιεί τέσσερις φακούς και 368 αισθητήρες των 5 Megapixel, σαν και αυτούς που έχουν τα κινητά μας τηλέφωνα, δίνοντας ανάλυση 1,8GB Gigapixel ( 368 Χ 5ΜΒ, δεύτερη έρχεται η Hasselblad με την H4D-200MS ). 

@ aviationweek

Στο έδαφος ένα σύστημα μετατρέπει το "μωσαϊκό" σε βίντεο υψηλής ευκρίνειας. Ενδεικτικά, χρειάζονται 100 ΜΕΑ Predator για να καλύψουν το εύρος της εικόνας του ARGUS

Πόσους Γιάννηδες, διώξαμε από την Ελλάδα ;

 Σύμφωνα με δηλώσεις του υπουργού βιομηχανίας Nihat Ergun ολοκληρώθηκαν οι εργασίες ανάπτυξης της συλλογής καθοδήγησης HGK από τo ίδρυμα έρευνας και ανάπτυξης αμυντικής βιομηχανίας (SAGE) και το συμβούλιο επιστημονικής και τεχνολογικής έρευνας της Τουρκίας (TÜBITAK) και εντός του 2013 θα ξεκινήσει η παραγωγή της. 

 Η συλλογή παρουσιάστηκε πρώτη φορά στην έκθεση οπλικών συστημάτων IDEF '09 υπο κλίμακα ενώ στην IDEF '11 και στους εορτασμούς των 100 ετών της Τουρκικής αεροπορίας στο Τσιγκλί της Σμύρνης, παρουσιάστηκε στο ευρύ κοινό φορτωμένη σε αεροσκάφος F-16 Block 40.

 Η συλλογή HGK συνδυάζει Σύστημα Αδρανειακής Ναυτιλίας (INS) και Σύστημα Παγκόσμιας Τοποθέτησης (GPS), με ταυτόχρονη χρήση INS/GPS η ακρίβεια προσβολής είναι καλύτερη από 10m, ενώ υποβαθμίζεται σε 25m όταν είναι αδύνατη η χρήση GPS. 

 H HKG μπορεί να προσαρμοστεί σε σώμα βόμβας Mk-82. Mk-83 και Mk-84, για την προσβολή σταθερών στόχων χωρίς να θεωρείται απιθανή η ανάπτυξη έκδοσης ημι-ενεργού ερευνητή λέιζερ στο ρύγχος της βόμβας, για χρήση κατά κινητών στόχων.(hellenicdefence)

 Το MCU της Raytheon ή αλλιώς Munitions Control Unit, δίνει τη δυνατότητα σε αεροσκάφη/ελικόπτερα, που έχουν υπερβεί το όριο μέσης ζωής και η "συμβατική" αναβάθμιση κρίνεται ασύμφορη ή αδύνατη, να φέρουν σύγχρονα όπλα κρούσης.

 Σε αντίθεση με τα ολοκληρωμένα πακέτα αναβάθμισης (ραντάρ-υπολογιστής-λογισμικό) το MCU έχει ελάχιστο κόστος κτήσης. Eίναι "plug-and-play", για την εγκατάσταση του δεν απαιτούνται μετατροπές στο λογισμικό πτήσης και φορτίων, ενώ ελάχιστες είναι οι αλλαγές που πραγματοποιούνται στις καλωδιώσεις του αεροσκάφους.

 Ένα MCU μπορεί να ελέγξει ταυτόχρονα μέχρι έξι σταθμούς ανάρτησης όπλων, τέσσερις αέρος-εδάφους και δύο αέρος-αέρος, στους οποίους το αεροσκάφος δύναται να φέρει AGM-154 JSOW, LGB Paveway IV, Enchanced Paveway II, AGM-65 Maverick και Aim-9M Sidewinder ενώ κατά απαίτηση του χρήστη μπορoύν να πιστοποιηθούν και άλλα όπλα. 

 Το κουτί λειτουργεί σαν διεπαφή μεταξύ των φορτίων και του αεροσκάφους. Στην είσοδο του λαμβάνει διακριτό,αναλογικό ή σήμα αρτηρίας MIL-STD-1553, το οποίο η raytheon "μετέφρασε" και αντιστοίχισε σε εντολές που διαβιβάζονται μέσω του MCU στα όπλα.

 Ο χειριστής λαμβάνει στην MFD τις απαραίτητες πληροφορίες από τα όπλα και μπορεί να αλληλεπιδράσει σε αυτά μέσω της διαμόρφωσης HOTAS είτε μέσω των MFD.

 Πρώτος "πελάτης" του συστήματος η Ινδική πολεμική αεροπορία, που θα εγκαταστήσει το Munitions Control Unit σε 126 Jaguar στα πλαίσια εκτεταμένου εκσυγχρονισμού του στόλου.Σύμφωνα με ανακοίνωση της Raytheon το 2009 ξεκίνησαν οι εργασίες πιστοποίησης του σε αεροσκάφος F-16. 

Πηγή

 Η Boeing ανακοίνωσε ότι στις 16 Οκτωβρίου πραγματοποιήθηκε στο πεδίο βολής της Utah η πρώτη δοκιμή του πρωτοποριακού βλήματος μικροκυματικής ακτινοβολίας στο πλαίσιο του προγράμματος Counter-electronics High-powered Microwave Advanced Missile (CHAM Project).

 Το βλήμα εκτοξεύθηκε από βομβαρδιστικό Β-52 της Αμερικανικής Πολεμικής Αεροπορίας και εξέπεμψε δέσμη μικροκυμάτων υψηλής ισχύος σε διώροφο κτίριο εντός του πεδίου βολής, το οποίο περιείχε ηλεκτρονικούς υπολογιστές και άλλες συσκευές σε πλήρη λειτουργία. Το αποτέλεσμα ήταν η πλήρης αδρανοποίηση των συσκευών καθώς το σύνολο του ηλεκτρονικού εξοπλισμού, ακόμα και οι κάμερες που είχαν στηθεί για την παρακολούθηση της δοκιμής, τέθηκε εκτός λειτουργίας. Το βλήμα CHAMP εκτέλεσε προεπιλεγμένο σχέδιο πτήσης διάρκειας 60 λεπτών, καταστρέφοντας όλα τα ηλεκτρονικά συστήματα μέσα στα κτίρια-σημεία προσβολής.

 Η επίδειξη της συγκεκριμένης τεχνολογίας χαρακτηρίστηκε από τη Boeing ως «ιστορική» και όπως σημειώνει ο υπεύθυνος του προγράμματος, Keith Coleman, «η επιστημονική φαντασία έγινε επιστημονικό γεγονός». Κατά τον James Dodd, αντιπρόεδρο της Advanced Boeing Military Aircraft, απώτερος στόχος είναι η ανάπτυξη ενός όπλου που θα επιτρέπει την προσβολή στόχων χωρίς να βλάπτει ανθρώπους και υποδομές. Επί της παρούσης, αναλύονται τα δεδομένα τηλεμετρίας από τη δοκιμή, για την οποία αρκετοί στρατιωτικοί αναλυτές θεωρούν πως εγκαινίασε μία νέα εποχή στο σύγχρονο πεδίο της μάχης.

 Το CHAMP είναι προιόν συνεργασίας της Boeing Phantom Works team, στελεχών του Εργαστηρίου Αεροπορικών Ερευνών (Air Force Research Laboratory: AFRL) της USAF, και συγκεκριμένα του Directed Energy Directorate, καθώς και προσωπικού της Raytheon Ktech, που παρείχε τη γεννήτρια μικροκυμάτων υψηλής ισχύος.

 Αποκτήθηκε για να συνδράμει στη κατάσβεση πυρκαγιών σε ουρανοξύστες , αποτελεί το καμάρι του πυροσβεστικού σώματος της πόλης Luoyang , σε ένα λεπτό ρίχνει 4 τόνους νερού και σε απόσταση περίπου 100 μέτρων. Με κόστος 456.000$ , φαντάζει "στρατηγική" λύση για τη προστασία ευαίσθητων εγκαταστάσεων όπως εργοστασίων παραγωγής ενέργειας ,πετρελαιοπηγών , αεροδρομίων , κοσμοδρόμιων κ.ο.κ και αν ποτέ ξεμένει από πυρκαγιές έχει τη δυνατότητα να καθαρίζει του δρόμους της  πόλης.

 Την εφαρμογή υλοποιεί κινητήρας τζέτ WP-5 , αντίγραφο του Klimov VK-1 , ο οποίος χρησιμοποιούνταν στα Κινέζικα μαχητικά J-5 , H-5 αντίγραφα των Mig-17 και Il-28 αντίστοιχα.Σήμερα είτε λόγο αποθέματος του κινητήρα είτε λόγο "φτηνής τεχνολογίας" οι Κινέζοι μηχανικοί έχουν παρουσιάσει αρκετά αντίγραφα της παραπάνω ιδέας.

 Ανάλογη υλοποίηση έχουν παρουσιάσει και Ούγγροι μηχανικοί με τον "Ισχυρό Άνεμο" όπου σε σασί άρματος T-34 φόρεσαν δύο κινητήρες Tumansky R-11 από Mig-21.

Η ιστορία της πρώτης Ελληνικής βόμβας LGB (Laser Guided Bomb) ταυτίζεται και με το πρώτο Ελληνικό πρόγραμμα ανάπτυξης οπλικού συστήματος υψηλής τεχνολογίας.

Στο πλαίσιο της προσπάθειας για την Ελληνοποίηση των συστημάτων που οι ε.δ. χρησιμοποιούσαν , η τότε ηγεσία της ΠΑ και του υπουργείου άμυνας πρότεινε την ανάπτυξη συλλογής μετατροπής iron bomb σε βόμβα καθοδήγησης απο δέσμη laser.Η ομάδα που ανέλαβε το εγχείρημα συγκροτήθηκε στο ΚΕΤΑ και αποτελούνταν από τον Σμηναγό Χατζηαναστασίου , πέντε σμηνίτες απόφοιτους πανεπιστημιακών και τεχνικών σχολών - οι οποίοι με την απόλυση τους απορροφήθηκαν από την αμυντική βιομηχανία - ενώ Α.Πολάτος καθηγητής ΣΑΕ (Συστήματα Αυτομάτου Ελέγχου) του ΤΕΙ Πειραιά σχεδίασε και κατασκεύασε τα ηλεκτρονικά.Η ομάδα ''πάτησε'' στη Paveway I και εφαρμόζοντας ''reverse engineering'' κατασκεύασε την πρώτη Ελληνική βόμβα καθοδήγησης από δέσμη laser.

Τέλη του 1981 έγινε η πρώτη δοκιμή στο πεδίο βολής Κρανιάς με δύο βόμβες Mk82 να φορούν ισάριθμες συλλογές μετατροπής.Για την πραγματοποίηση των αφέσεων χρησιμοποιήθηκαν δύο Phantom,το πρώτο λειτούργησε σαν φορέας των LGB ενώ το δεύτερο με καταδείκτη χειριζόμενο από τον ΧΟΣ (Χειριστή Οπλικών Συστημάτων) φώτισε το στόχο . Η πρώτη δοκιμή απέτυχε , οι μηχανικοί όμως χωρίς να αποθαρρυνθούν επέστρεψαν και στη δεύτερη απόπειρα τους η οποία ήταν αρκετά επιτυχής , το αεροσκάφος πραγματοποίησε άφεση του όπλου από ύψος 2.000 - 3.000  , δημιουργώντας έτσι ελπίδες για το μέλλον  του προγράμματος.Σύμφωνα με το χρονοδιάγραμμα της ερευνητικής ομάδας χρειάζονταν και άλλες δοκιμαστικές οι οποίες τελικά δεν έγιναν.

Ακολούθως το 1983 ο επικεφαλής της ομάδας ανάπτυξης Σμηναγός Κ. Xατζηαναστασίου πραγματοποίησε και παρέδωσε στο υπουργείο εθνικής άμυνας προμελέτη για την ανάπτυξη μιας νέας κατευθυνόμενης βόμβας . Η προμελέτη εστάλη στον τότε υπουργό εθνικής άμυνας ο οποίος την κοινοποίησε στις κρατικές αμυντικές βιομηχανίες ΕΒΟ ΕΑΒ ΠΥΡΚΑΛ και την ιδιωτική ΕΛΦΟΝ για να εξεταστούν οι δυνατότητες ανάπτυξης και παραγωγής της 

Δυστυχώς η ομάδα που είχε ξεκινήσει το πρόγραμμα κατασκευής της πρώτης Ελληνικής LGB διαλύθηκε ενώ ο επικεφαλής διώχθηκε ποινικά* με τη κατηγορία της διαρροής απόρρητων στοιχείων σε ιδιωτική εταιρία παρά το γεγονός ότι αυτό είχε πραγματοποιηθεί μέσα από τις διαδικασίες των υπηρεσιών του υπουργείου εθνικής άμυνας.

Η ιδέα για τη σχεδίαση μιας Ελληνικής κατευθυνόμενης βόμβας  έπεσε σε αδράνεια για δύο χρόνια , εώς το 1985 οπότε και υπήρξε ενεργοποίηση συναφούς προγράμματος για την ανάπτυξη LGB από την ΕΑΒ.Το πρόγραμμα ξεκινούσε από το μηδέν , η εταιρία αξιοποιώντας τη τεχνογνωσία της και το προσωπικό της τότε νεοσύστατης Διεύθυνσης Έρευνας και Ανάπτυξης κατασκεύασε τη ''Σάρισα'' . Συνολικά κατασκευάστηκαν 8 πρωτότυπα συλλογών LGΒ τα οποία μπορούσαν να προσαρμοστούν σε σώμα Mk82 , Mk83 και Mk84 .

Αν και η αρχή λειτουργίας της ήταν ίδια με αυτή της οικογένεια των βομβών Paveway , η Σάρισα ενσωμάτωνε αρκετές καινοτομίες της εποχής που επικεντρώνονταν σε νέας φιλοσοφίας  προενισχυτή του φωτοανιχνευτή και του λογαριθμικού ενισχυτή των οποίων οι σχεδιαστικές παράμετροι περιόριζαν το CEP ( Circullar Error Probability - Πιθανότητα Κυκλικού Σφάλματος ) σε μόλις 3 πόδια (1 μέτρο) στον αντίποδα η Paveway ΙΙ παρουσίαζε τιμή CEP 10 ποδών.Επίσης μελετήθηκε και εξομοιώθηκε η βαλλιστική τροχιά του όπλου από διάφορες συνθήκες άφεσης ώστε να εκπονηθεί φάκελος πτήσης του.

Το πρόγραμμα χαρακτηριζόταν από αυξημένη αυτονομία ως προς τη παραγωγή του όπλου . Η θερμική μπαταρία και η γεννήτρια πεπιεσμένου αερίου κατασκευάστηκαν από Ελληνικές βιοτεχνίες , ο λογαριθμικός ενισχυτής και οι βαθμίδες του συστήματος καθοδήγησης σχεδιάσθηκαν και κατασκευάσθηκαν από την ΕΑΒ , ο φωτοανιχνευτής ήταν επίσης προϊόν σχεδίασης των μηχανικών ΕΑΒ και κατασκευαζόταν στη Βρετανία ενώ τα σώματα Mk82 και Mk83 παράγονταν στην Ελλάδα.

1988 η ''Σάρισα'' δοκιμάστηκε στο πεδίο βολής Κρανιάς με απόλυτη επιτυχία , από τις 8 συλλογές που είχαν κατασκευασθεί οι 4 χρησιμοποιήθηκαν από δύο Phantom.Χαρακτηριστικά δύο ''σενάρια'' άφεσης , στο ένα η βόμβα (dummy) χτύπησε βαρέλι που εξομοίωνε στόχο ενώ στο δεύτερο κατάφερε να πετύχει το πυργίσκο άρματος M-47 εκτινάσσοντας το στον αέρα.

Παρά το γεγονός ότι το πρόγραμμα απέκτησε υποστηρικτές - εντός ΠΑ - δεν υπήρξε κάποια προμήθεια του όπλου από την ΠΑ έστω και σε μικρή ποσότητα , προδιαγράφοντας έτσι το μέλλον του και εξαλείφοντας κάθε εξαγωγική προοπτική.Παρόλα αυτά και χωρίς περαιτέρω επίσημη υποστήριξη οι μηχανικοί της ΕΑΒ συνέχισαν να εργάζονται πάνω στην ''Σάρισα'' πραγματοποιώντας σειρά από βελτιώσεις στο αρχικό σχέδιο αλλά το project έμελλε να απαξιωθεί , έτσι την ταραγμένη πολιτικά περίοδο 1989 -1990 η προσπάθεια σταμάτησε άδοξα.

1995 , δηλώσεις του πρόεδρου της ΕΑΒ Αθ. Νέζη στο περιοδικό Στρατηγική (Τεύχος 9 - Ιούνιος 1995) :

''Προγράμματα έρευνας και ανάπτυξης όπως αυτό της LGB ολοκληρώθηκαν κανονικά και μάλιστα με επιτυχία.Ο λόγος που δεν προχώρησαν σε ό,τι αφορά τη μαζική παραγωγή προϊόντων και τη διάθεση του σχετίζεται με τις επιλογές του αμερικάνικου management , το οποίο περιόρισε σημαντικά , υποβάθμισε θα έλεγα τις δραστηριότητες έρευνας και ανάπτυξης.Πάντως ειδικά για τις LGB έχει επιδειχθεί ενδιαφέρον από ξένους πελάτες και θα υπάρξει επαναδραστηριοποίηση σχετικά με αυτό το πρόγραμμα.''

1996 , 8 χρόνια μετά τις πετυχημές δοκιμές της ''Σάρισας'' η κρίση των Ιμίων θα είναι το εφαλτήριο για την επαναδραστηριοποίηση του προγράμματος.Τη χρονιά της κρίσης η Γενική Διεύθυνση Εξοπλισμών προσπάθησε να ξεκινήσει το πρόγραμμα ανάπτυξη βόμβας καθοδήγησης laser με μια πρόσθετη βελτίωση στα υπάρχοντα σχέδια , τη προσθήκη πυραυλοκινητήρα - κατά τα πρότυπα της AGM-123A Skipper II - που θα επέτρεπε στο όπλο να πλήττει στόχους σε μεγαλύτερη απόσταση.

Η πρωτοβουλία για την τοποθέτηση του πυραυλοκινητήρα της Skipper II στην Ελληνική LGB άνηκε στον Αίθωνα Ναρλή ο οποίος ήταν προϊστάμενος της Διεύθυνσης Τεχνολογίας και Ανάπτυξης της ΓΔΕ . Ο Α.Ναρλής το Φθινόπωρο του 1997 κατά τη διάρκεια της συνόδου της Ελληνοαμερικανικής Αμυντικής συνεργασίας Dica , ζήτησε από τις ΗΠΑ να δοθεί στην Ελλάδα ο φάκελος παραγωγής του AGM-123A - του οποίου η παραγωγή είχε σταματήσει - για να εισπράξει αρνητική απάντηση καθώς οι Αμερικανοί εκτιμούσαν πως η Ελλάδα στο άμεσο μέλλον θα αγόραζε επιπλέον Paveway II.

Στον αντίποδα το ενδιαφέρον της τότε ηγεσίας του ΥΠΕΘΑ δεν ήταν ανάλογο της σημασίας του προγράμματος και έτσι για μια ακόμη φορά η Ελληνική LGB ''Σάρισα'' οδηγήθηκε στο χρονοντούλαπο της ιστορίας ...

Το παραπάνω κείμενο αποτελεί απόσπασμα άρθρου του Γιώργου Τσιμπούκη με τίτλο ''Απόρρητα Ελληνικά Προγράμματα Οπλικών Συστημάτων'' και δημοσιεύθηκε στο περιοδικό Στρατηγική 12-2011.Η αναδημοσίευση γίνεται κατόπιν αδείας από το συγγραφέα.Τις θερμές μας ευχαριστίες.

* 

1)Περιοδικό Πτήση Φεβρουάριος 1992, άρθρο του Γιώργου Χριστογιαννάκη για την Ελληνική αμυντική βιομηχανία :

Αναβάθμιση των ερευνητικών κέντρων που υπάγονται στο
υπουργείο Εθνικής 'μυνας και η εξασφάλιση σχετικής αυτονομίας
και ευελιξίας που θα τους επιτρέπουν να συνεργάζονται με τη
βιομηχανία. Είναι χαρακτηριστική εδώ η περίπτωση του
επισμηναγού K. Χατζηαναστασίου που πέρασε από στρατοδικείο
γιατί προσπάθησε να υλοποιήσει σε συνεργασία με τη βιομηχανία,
τη βόμβα λέιζερ που είχε αναπτυχθεί στο KETA.

2)Περιοδικό Πτήση Οκτώβριος 1993,ο  Γιώργος Χριστογιαννάκης απαντά σε γράμμα αναγνώστη :

Όχι αγαπητέ φίλε . O σμηναγός Κωνσταντίνος Χατζηαναστασίου δεν είναι στην Πολεμική Αεροπορία . Σήμερα, εννιά χρόνια αργότερα , η βόμβα λέιζερ που σχεδίασε δεν παράγεται ούτε από κρατική ούτε από ιδιωτική εταιρία . Είμαστε σε θέση να γνωρίζουμε δεκάδες παρόμοιες περιπτώσεις που η άγνοια και πολλές φορές η δόλια τακτική των αρμοδίων , έχει στείλει ανεπιστρεπτί στο καλάθι των αχρήστων . H έντονη ενασχόληση μας με το θέμα μας έχει πείσει
ότι οι δυνατότητες υπάρχουν.Αρκεί να υπάρχει η θέληση.
Αρκεί να μην υπάρχουν άνθρωποι σε θέσεις κλειδιά που θα
επαναλαμβάνουν το στερεότυπο σλόγκαν: Αυτά τα πράγματα δεν
γίνονται στην Ελλάδα.

3)Προσφυγή του Σμηναγού Κωσταντίνου Χατζηαναστασίου στο Ευρωπαϊκό δικαστήριο ανθρωπίνων δικαιωμάτων , από την ιστοσελίδα iidh διαβάζουμε :

The case is numbered 69/1991/321/393. 

Mr Hadjianastassiou, a Greek national, is an aeronautical engineer.At the material time he was a captain in the air force.As the officer in charge of a project for the design and production of a guided missile, he submitted, in 1982, a report to the Air Force Technological Research Centre ("K.E.T.A.") on the missile onwhich he had been working.  In January 1983 he communicated to a private company ("ELFON Ltd") another technical study on guided missiles, which he had prepared himself.

On 4 July 1984 a chamber of the Permanent Air Force Court of Athens (Diarkes Stratodikeio Athinon) charged the applicant and another person with disclosing military secrets.On 22  October 1984 the court found Mr Hadjianastassiou guilty of having transmitted to ELFON a series of ten items of information together with "all the technical and theoretical data" appearing in the K.E.T.A. report.It sentenced him to two years and six months imprisonment.

Following a hearing held on 28 February and 1 March 1985, theCourts-Martial Appeal Court appointed two experts - professors at theAthens Polytechnic School - who, with two other experts, designated by the applicant, compared the two studies.In their report of 26 September 1985 the two professors concluded as follows:

       "... in our opinion, the two studies, for the K.E.T.A. and ELFON, follow different methods, the two missiles are different and the second is not a copy of the first ... .Nevertheless, some transfer of technical knowledge inevitably occurred ... .  It is not possible to determine the extent of such transfer beyond what is mentioned above under (b), (c) and (d), because the ELFON study and even more so the K.E.T.A. report were shoddily drafted and were full of imprecisions and omissions; it should be stressed that in both studies the aerodynamic data are erroneous ..."

They noted that Mr Hadjianastassiou had some technical knowledge, acquired during his studies in the United States.  However,his participation in the K.E.T.A. project had enriched his experience.The components of the missile and some of the theoretical data contained in the two studies could be found in various manuals included in the file and regarded as "available literature".These manuals were not classified as "secret", but it was not established that they were accessible to private individuals.

After the hearing the Courts-Martial Appeal Court deliberated

in private and considered the following questions formulated by its

President:

1)Is Constantinos Hadjianastassiou guilty of having,between October 1982 and March 1983, unlawfully and intentionally communicated and disclosed to third parties military plans and information classified as secret and which had to remain secret in the military interests of the Greek

         State?  [In particular, is he guilty of having] ..., in October 1982, after having contacted the company ELFON Ltd... with a view to preparing and drawing up for the latter's benefit a study on guided missiles, for a financial consideration to be agreed with the said company when the work was in progress, unlawfully and intentionally,

(a) communicated to the above-mentioned company general information concerning the guided missile which was being designed at the K.E.T.A. and its technical characteristics,although as project officer for the K.E.T.A. missile he knew that such information was secret and that the military interests of the Greek State required that it be kept secret;

(b) transmitted to the same company several elements derivingfrom the study, relating to the project and on the samesubject-matter, of the K.E.T.A. and from the whole production

programme of the Greek guided missile ("laser kit") which

existed at the centre and which concerned principally thedimensional diagram of the missile, its external geometry,its perimetric plan, its aerodynamic elements, its Nd-YAG laser type, its dynamic model, its dome, its schematic diagram, its seeker's fairing, its basic electronics data, aswell as any other theoretical or technical elements contained in the ELFON Ltd study ..., which was elaborated entirely on the basis of the information transmitted and disclosed by him to the company and derived from the corresponding K.E.T.A.

project and study, although he knew, in his capacity as project officer ..., that the information was secret and that the military interests of the Greek State required that it be kept secret?

 2) Has it been established ... that, when he disclosed these military secrets, the accused believed, erroneously, that he was entitled to proceed in such a way or , on the other hand, that he reasonably believed that, having drawn up the K.E.T.A. study and used his own knowledge, he was entitled to

elaborate a new study and submit it through the intermediary of the company ELFON Ltd to the Weapons Industry Department?