Την 117 Πτέρυγα Μάχης επισκέφθηκε ο Mark Rourke και κατέγραψε με το φακό του τη δραστηριότητα της Πτέρυγας. Μαγνητίζουν οι φωτογραφίες του 01505 της 339ΜΑΠΚ με τον επετειακό διάκοσμο στο κάθετο σταθερό.
Αν και στη τελετή για τα 40χρονα των Phantom II βρισκόταν στη στατική έκθεση, τελικά πέταξε...
Αν και στη τελετή για τα 40χρονα των Phantom II βρισκόταν στη στατική έκθεση, τελικά πέταξε...
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
Οι φωτογραφίες θα δημοσιευθούν στο περιοδικό Illustrated Guide To Weapons & Tactics που εκδίδεται στη Ταΐβάν.
 |
Στο πλαίσιο του Εορτασμού του Προστάτη της Πολεμικής Αεροπορίας, στις 7 Νοέμβριου 2014 δύνανται να ιπταθούν τέσσερις απόστρατοι Ιπτάμενοι της ΠΑ, ένας F-16 Block 30, ένας με F-16 Block 50 και δύο με F-4Ε AUP. Η επιλογή τους θα πραγματοποιηθεί έπειτα από κλήρωση.
Του κ. Ι.Σφήκα
Ήταν από το ξημέρωμα, μια πολύ ζεστή ημέρα εκείνη η Πέμπτη 9 του Ιούλη του 76. Τίποτε δε μας προϊδέαζε ότι κάτι πολύ διαφορετικό θα συνέβαινε τη μέρα εκείνη, μέχρις ότου στην αίθουσα επιχειρήσεων του SOR της 339 ΜΑΠΚ στη πρωινή ενημέρωση, ο Αξιωματικός Επιχειρήσεων διαβάζοντας το ημερήσιο πρόγραμμα πτήσεων, ανέφερε τις αλλαγές του με νέες έκτακτες απαιτήσεις.
Δύο ζεύγη αεροσκαφών, με Κυβερνήτες και Συγκυβερνήτες όπως παρακάτω, θα εκτελέσουν σήμερα τόνισε, μία πάρα πολύ σημαντική πραγματική αποστολή.
Α’ Ζεύγος Αεροσκαφών : Χαρακτηριστικό κλήσης : Α…. Η…. 02
ΚΟΛΟΒ . . –ΤΖΟΥΜ . . . . με το 504 Αερ/φος
ΣΚΟΥΡ . . . -ΣΦΗΚΑΣ με το 510 Αερ/φος
Β’ Ζεύγος Αερ/φών : Χαρακτηριστικό κλήσης: Α…. Η….04
ΚΟΝΤΟΜΑ . . . –ΝΤΑΡΜ . . με το 506 Αερ/φος
ΜΠΕΘΑ . . . –ΧΑΤΖΗΜΠ . . . . . . με το 508 Αερ/φος
Για την αποστολή αυτή τόνισε ,έχουνε ενημερωθεί οι αρχηγοί των σχηματισμών και στη συνέχεια στην ενημέρωση που θα κάνουν, θα αναφερθούν στα πληρώματα όλες οι λεπτομέρειες τους...
Όταν τελείωσε η ενημέρωση από τους αρχηγούς των σχηματισμών, συνειδητοποιήσαμε πλήρως τη σοβαρότητα, κρισιμότητα της αποστολής και το μέγεθος των ευθυνών μας. Όλα όσα αφορούσε η σχεδίαση ήταν κάτι παραπάνω από σχολαστικά. Εμείς ως πληρώματα αέρος ,με τα αεροσκάφη που μας είχε εμπιστευτεί η Πατρίδα, έπρεπε όχι μόνο να εκτελέσουμε πάση θυσία και με επιτυχία την αποστολή μας, αλλά θα έπρεπε να την κάνουμε και με απόλυτη ασφάλεια για εμάς και τα αεροσκάφη μας. Καμία λεπτομέρεια δεν έπρεπε να διαφύγει της προσοχής μας καθώς επίσης να σχεδιαστούν τρόποι αντιμετώπισης κάθε ενδεχομένου…. Μια αποστολή μεγάλης εθνικής σημασίας με αυξημένες απαιτήσεις και άγνωστες εξελίξεις μας είχε ανατεθεί να φέρουμε σε πέρας και αυτό μας ενθουσίαζε ,ενώ παράλληλα μας έθετε προ των ιστορικών μας ευθυνών. Είχαμε όμως όλοι μας εμπιστοσύνη στο υψηλό επίπεδο εκπαίδευσης μας και στις πολύ μεγάλες δυνατότητες των υπερσύγχρονων και τελευταίας γενιάς αεροσκαφών μας . Εμείς οι νεότεροι συγκυβερνήτες των σχηματισμών , τρέφαμε και απεριόριστη εμπιστοσύνη στις χειριστικές ικανότητες των κυβερνητών μας που ήταν μεταξύ των αρίστων της Μοίρας μας ,ενώ όλοι τους είχαν εκπαιδευτεί πρόσφατα στην Αμερική !!! Όλα αυτά αύξαναν τον ενθουσιασμό μας.
Ξεκινήσαμε για τα αεροσκάφη μας όπου τα βρήκαμε ‘’στολισμένα’’ και πιο πολεμοχαρή με όσα έφεραν πάνω τους… Τα checklists βγήκαν από τις τσέπες των anti-g και επιθεωρήσαμε σχολαστικά τα φορτωμένα με ειδικά όπλα αεροσκάφη μας. Θυμάμαι τις γραμμένες πάνω τους με κιμωλία ‘’ειδικές αφιερώσεις-σχόλια’’ των τεχνικών μας προς τους ‘’φίλους’’ γείτονες .. Στο προκαθορισμένο χρόνο check in ,ακούστηκαν στον ασύρματο για πρώτη φορά από τους αρχηγούς των σχηματισμών ,χαρακτηριστικά κλήσης πολεμικής περιόδου και μετά την R/T επαφή και την έγκριση του Πύργου Ελέγχου ξεκινήσαμε τις διαδικασίες εκκίνησης των κινητήρων και ελέγχων προ τροχοδρόμησης. Αρχίσαμε τη τροχοδρόμηση και τα ρουθούνια μας πιά δεν γεύονταν τις μυρωδιές του καλοκαιριού, αλλά της καμένης κηροζίνης από το προπορευόμενο αεροπλάνο.
Στο σημείο των τελικών ελέγχων πριν την απογείωση, οι τεχνικοί αρχικά αφού έκαναν τους τελικούς εξωτερικούς ελέγχους των αεροσκαφών και οι οπλουργοί στη συνέχεια αφού αφαίρεσαν τις ασφάλειες των όπλων ,μας ευχήθηκαν καλή επιτυχία από την ενδοσυνεννόηση. Τους είδαμε ,μετά να χαιρετάνε από στάση προσοχής ,στρατιωτικά εμάς και την Ελληνική σημαία των αεροσκαφών. Στα πρόσωπα όλων εκείνων των συναδέλφων τεχνικών ,βλέπαμε και όλους τους Έλληνες να περιμένουν από εμάς να φέρουμε εις πέρας με επιτυχία και αυτή την αποστολή…. Είναι εκείνες οι στιγμές που τίθεσαι προ των ευθυνών σου για να κάνεις με το καλύτερο τρόπο εκείνο που εκπαιδευόσουν καθημερινά… Νόμιζα ότι ‘’παρελαύνουν’’ μπροστά στα μάτια μου ,όλοι οι γνωστοί και άγνωστοι ήρωες του Έθνους που πολέμησαν και έχασαν τη ζωή τους για την ελευθερία μας ,ξεχωρίζοντας μέσα σε αυτούς και τον ανάπηρο πολέμου[1940] πατέρα μου…. Όλοι αυτοί σου ζητάνε να μη τους προδώσεις και να συνεχίσεις την ένδοξη ιστορία μας ….. Εκεί συνειδητοποιείς ότι τώρα ήρθε η δική σου σειρά …
Πήραμε γραμμή στο διάδρομο 34 και on time [08.45] βρεθήκαμε στον αέρα ,μόνοι πλέον εμείς ,ένα σώμα με τα αεροπλάνα μας … Μετά την απογείωση, πετάξαμε προς τη περιοχή σύμφωνα με το σχεδιασμό της αποστολής και τις οδηγίες των συναδέλφων ελεγκτών RADAR . Σε σχηματισμούς μάχης πλησιάσαμε τη περιοχή μεταξύ Λήμνου και Βορειοδυτικών ακτών της Λέσβου όπου βρισκόταν το Τουρκικό ερευνητικό σκάφος ΧΟΡΑ. Όλες οι πληροφορίες που διαθέταμε καθώς και οι οδηγίες του ελέγχοντα Σταθμού Ραντάρ ,μας βοήθησαν να εντοπίσουμε με σιγουριά από τα παραπλέοντα πλοία το συγκεκριμένο σκάφος. Ήταν σχεδόν ‘’λάδι’’ το Αιγαίο και το Χόρα φαινόταν ακίνητο ,ίσως είχε ρίξει άγκυρα .Διακρίναμε αρκετά χοντρά καλώδια να κρέμονται από τα πλαϊνά του μέσα στη θάλασσα.
Ως δύο σχηματισμοί αεροσκαφών ,αρχίσαμε να κινούμαστε στη κοντινή με το ΧΟΡΑ περιοχή λαμβάνοντας όλες τις απαραίτητες ενέργειες …. Ξεκινήσαμε τακτικούς επιθετικούς ελιγμούς από διαφορετικές κατευθύνσεις με στόχο αυτό, ενώ μερικές φορές περνούσαμε σε ελάχιστο ύψος ,’’ξυστά’’, πάνω από τις κεραίες του … Η παρουσία μας στη περιοχή ,οι επιθετικοί ελιγμοί μας ,η αποφασιστικότητά μας και όσα εκείνοι διέκριναν να φέρουν εξωτερικά τα αεροσκάφη μας ,δημιούργησαν στα άτομα πάνω στο ΧΟΡΑ μια μεγάλη αναστάτωση, που πολύ εύκολα αυτή διακρινόταν -παρά τη μεγάλη ταχύτητα μας -από τις σπασμωδικές γρήγορες κινήσεις των ... Τις περισσότερες φορές κρύβονταν όλοι τους στο εσωτερικό του πλοίου και άλλες φορές έβγαιναν στο κατάστρωμα που όταν περνούσαμε από πάνω τους έσκυβαν τα κεφάλια τους ή ξάπλωναν κάτω, ενώ κάποιοι φάνηκε να έπεσαν στη θάλασσα …
Ή απουσία εχθρικών αεροσκαφών στη περιοχή ίσως οφειλόταν στον αιφνιδιασμό τους ,στο επίπεδο [;] εκπαιδευσής των χειριστών τους ,στο ότι δε διέθεταν την εποχή εκείνη αντίστοιχης γενιάς αεροσκάφη για να μας αντιπαρατεθούν με πιθανότητες επιτυχίας… Οι Έλληνες πιλότοι με τα F-4E Phantom ,είχαμε γίνει ο φόβος και ο τρόμος την εποχή εκείνη στο Αιγαίο. Η απόλυτη κυριαρχία μας στον εναέριο χώρο και τα όσα βλέπαμε να συμβαίνουν πάνω στο ΧΟΡΑ μας γέμιζε με αισιοδοξία για το αποτέλεσμα της αποστολής όπως και αν εξελισσόταν . Ενώ οι παραπάνω τακτικές μας συνεχίζονταν στον ίδιο ρυθμό ,μετά από 15 λεπτά περίπου διακρίναμε να μαζεύουν τα πλαϊνά καλώδια από τη θάλασσα και το ΧΟΡΑ να αρχίζει να κινείτε Β/Ανατολικά ,συνεχώς επιταχυνόμενο. Συνεχίσαμε τις τακτικές επιθετικές κινήσεις μας ενώ αυτό απομακρυνόταν με μεγάλη ταχύτητα προς τα Τουρκικά παράλια. … Η εικόνα αυτή δημιουργούσε σε εμάς ενθουσιασμό για το αποτέλεσμα και συνειρμούς …Νομίζεις ότι παίρνεις εκδίκηση ,γιά το αίμα των Ελλήνων από τους μεταξύ μας πολέμους , για τα πογκρόμ-διωγμούς των Ελλήνων στη Πόλη ,στη Σμύρνη και αλλού, ότι παίρνεις πίσω κομμάτια από τα εδάφη των απέναντι ακτών και της Κύπρου ,ότι υψώνεις την Ελληνική Σημαία στον απέναντι λόφο της Μικράς Ασίας…
Πήραμε πορεία για επιστροφή μας στη βάση ,όταν πλέον αυτό έφτασε σχεδόν στη παραλία τους και ήμασταν σίγουροι ότι το ‘’ξαποστείλαμε’’ … Ήταν μέσα στους αντικειμενικούς σκοπούς μας και αυτή η εξέλιξη και δε χρειάστηκε η χρήση καμίας άλλης ενέργειας..Τα ‘’ρολλάκια εν ανόδω ,οι ‘’μπουτονιές’’ των ασυρμάτων και οι μεταξύ μας χειρονομίες από τις θέσεις του κλειστού σχηματισμού, είχαν στη συνέχεια τη τιμητική τους για το αίσιο αποτέλεσμα της αποστολής μας!!!!! Πόσο πιο γαλάζιο ,λαμπερό, ήρεμο και γεμάτο Ελλάδα φαινόταν κάτω από τα αεροσκάφη το Αιγαίο μας, εκείνες τις στιγμές στο δρόμο της επιστροφής μας!!!! Μετά από μία τέτοια αποστολή πόσο πιο όμορφη φαινόταν εκεί κάτω αριστερά η Χώρα της Σκύρου λίγο πρίν αρχίσουμε την άνοδο!!!! Ένα μεγάλο βάρος είχε φύγει από επάνω μας.
Η επιστροφή μας στη Μοίρα υπήρξε ενθουσιώδεις αρχικά από τους τεχνικούς και εν συνεχεία από τους άλλους συναδέλφους μας. Όλοι μαζί το γιορτάσαμε με τις φόρμες να στάζουν ιδρώτα, αδρεναλίνη , μπύρες στη Λέσχη και εθνική υπερηφάνεια έτσι όπως άξιζε…. Εμείς οι χειριστές ,το προσωπικό της 339 Μοίρας και η Πολεμική Αεροπορία κάναμε και σε εκείνη την αποστολή το καθήκον μας για την Ελλάδα . Όσα προηγήθηκαν και ακολούθησαν στη συνέχεια ανήκουν στους Ιστορικούς…. ‘’’’’
Με την άδεια του κ. Σφήκα... ώστε να μαθαίνουν οι νεότεροι.
Είναι αναμενόμενο φέτος στα σαραντάχρονα στην Π.Α. του θρύλου της αεροπορίας που λέγεται Φάντομ, να διαβάσουμε πολλά άρθρα γι’άυτό. Μάλιστα, η αρχή έγινε διαδικτυακά εδώ στο aviationlive, με την ευκαιρία των πρώτων F-4E που φόρεσαν τα γαλανόλευκα roundels το Μάρτιο του 1974 .
 |
Όλα τα άρθρα που εστιάζουν στο μαχητικό, γενικά βάζουν σε δεύτερη μοίρα κάτι πολύ πιο σπουδαίο : Το F-4E δεν ήταν απλώς ένα νέο μαχητικό μεγάλων δυνατοτήτων που εντάχθηκε επιτυχώς (όπως π.χ. το F-104G) , άλλαξε όλη την ελληνική Πολεμική Αεροπορία εκ βάθρων! Για να εξηγούμαστε, από την εποχή που ο Ελευθέριος Βενιζέλος προείδε ότι το πολεμικό αεροπλάνο είναι ένα Όπλο που ταιριάζει απόλυτα στην ψυχοσύνθεση του Έλληνα μαχητή, η χώρα μας είχε πάντα πολύ καλούς αεροπόρους και βέβαια αξιόλογο αεροπορικό κλάδο, ο οποίος απόδιδε πάντα στις προκλήσεις της εποχής, έστω βασιζόμενος στο περίφημο ελληνικό φιλότιμο. Ένα απτό ιστορικό παράδειγμα είναι η ταχύτατη αξιοποίηση των πολύ δύσκολων στην πτήση ναυτικών βομβαρδιστικών Helldiver και η άμεση ένταξή τους σε αληθινές πολεμικές επιχειρήσεις. Τα ελληνικά Helldivers της 336, φέρεται ότι έχουν κατορθώσει να «προσβάλλουν» ακόμα και αμερικάνικο αεροπλανοφόρο σε άσκηση!
Αυτό όμως που κατά γενική ομολογία άλλαξε χωρίς επιστροφή από το 1974 και μετά , είναι ότι η Πολεμική Αεροπορία μπήκε στην τροχιά του επαγγελματισμού που την μετέτρεψε σε μια διαχρονικά σύγχρονη Αεροπορική Δύναμη , πάντα κοντά στις εξελίξεις του αεροπορικού Όπλου, ασχέτως των αεροπλάνων κλπ. εξοπλισμού που χρησιμοποιεί. Δεν θα ήταν μεγάλη υπερβολή να πούμε, ότι οι πολλές διακρίσεις των Ελλήνων Αεροπόρων σε διεθνείς ασκήσεις σήμερα (ΤLP, Red Flag, Blue Flag κλπ) έχουν τη ρίζα τους ακριβώς σε εκείνη την εποχή: στους 36 επίλεκτους πιλότους (18 πληρώματα) και τεχνικούς (117 όλων των ειδικοτήτων !), που εκπαιδεύτηκαν στις ΗΠΑ όλοι μαζί την κατάλληλη εποχή (τέλος πολέμου Βιετνάμ) από τους πιο κατάλληλους ανθρώπους (βετεράνοι πολέμου της USAF) και γύρισαν πίσω έτοιμοι για όλα (Κύπρος), αλλά και για να τα αλλάξουν όλα!
Το παρόν δεν είναι τίποτα παραπάνω από έναν πρόλογο για το ΚΑΛΥΤΕΡΟ επετειακό άρθρο των 40 χρόνων του Φάντομ που διάβασα έως τώρα , που φυσικά γράφτηκε από τους πλέον κατάλληλους ανθρώπους : Αυτούς που έγιναν οι πρώτοι Έλληνες Φαντομάδες και έμαθαν να πετούν όχι απλά για να πετούν αλλά ιπτάμενοι να μάχονται στη Γη και τον αέρα (“FLY TO FIGHT” όπως χαρακτηριστικά γράφει ο Αντιπτέραρχος ε.α. Γιώργος Σκαρλάτος) και πήραν πάνω στους ώμους τους όλη την Αεροπορία:
Το παρόν δεν είναι τίποτα παραπάνω από έναν πρόλογο για το ΚΑΛΥΤΕΡΟ επετειακό άρθρο των 40 χρόνων του Φάντομ που διάβασα έως τώρα , που φυσικά γράφτηκε από τους πλέον κατάλληλους ανθρώπους : Αυτούς που έγιναν οι πρώτοι Έλληνες Φαντομάδες και έμαθαν να πετούν όχι απλά για να πετούν αλλά ιπτάμενοι να μάχονται στη Γη και τον αέρα (“FLY TO FIGHT” όπως χαρακτηριστικά γράφει ο Αντιπτέραρχος ε.α. Γιώργος Σκαρλάτος) και πήραν πάνω στους ώμους τους όλη την Αεροπορία:
Απολαύστε εδώ το Αφιέρωμα του Συνδέσμου Αποφοίτων Σχολής Ικάρων και μην ξεχάσετε τις από πρώτο (και καλό!) χέρι μαρτυρίες των πρωταγωνιστών της εποχής Φάντομ στην Ελλάδα:
Το είδα πρώτα στο defencepoint.gr και μπράβο τους που το ανέδειξαν.
Manolis
Tην Παρασκευή 12 Σεπτεμβρίου, πραγματοποιήθηκε στην 117 Πτέρυγα Μάχης ο εορτασμός για την αδιάλειπτη προσφορά των Phantom II στην άμυνα της χώρας.
Το άριστο φωτογραφικό υλικό που ακολουθεί μας στέλνει ο κ. Σπύρος Χρονόπουλος.
 |
| 40 χρόνια υπηρεσίας... |
 |
| Ξεχωρίζει το AUP της 339ΜΑΠΚ με τον επετειακό διάκοσμο |
 |
| Κοντινή άποψη του tailart |
 |
| Παρών και το επετειακό RF-4E Phantom II της 348ΜΤΑ |
 |
| Περισσότερες φωτογραφίες υπάρχουν εδώ. |
Σεπτέμβριος 2008, στο πλαίσιο των εκδηλώσεων εορτασμού του Προστάτη της ΠΑ, Αρχαγγέλου Μιχαήλ, η ΠΑ διοργάνωσε αεροπορική επίδειξη στο αεροδρόμιο της Τανάγρας. Στο "Μίνι Αρχάγγελο" όπως ανεπίσημα αποκαλείται, οι Έλληνες χειριστές εκτέλεσαν προσομοίωση των επιχειρησιακών τους αποστολών (όλοι θυμούνται το COMAO)...
76 εναέρια μέσα των Ελληνικών Ενόπλων Δυνάμεων έφεραν εις πέρας μια αεροπορική επίδειξη διάρκειας 4 ωρών. Στη στατική συμμετείχαν 13 αεροπορικές δυνάμεις.
Οι φωτογραφίες και τα βίντεο που ακολουθούν είναι ανάλογα του εξοπλισμού που είχαμε την περίοδο εκείνη.
Λήψεις En52, The Ripper edit En52
Σήμερα ολοκληρώνεται ο διαγωνισμός για την ανάδειξη του διάκοσμου που κοσμήσει το επετειακό F-4E AUP, στο πλαίσιο των εορτασμών για τα 40χρόνα από την εισαγωγή του τύπου σε υπηρεσία με την ΠΑ.
Αν κρίνουμε από τις τρείς διεθνείς προτάσεις και την μία Ελληνική που ακολουθούν, στις 12 Σεπτεμβρίου η 117 ΠΜ θα παρουσιάσει ένα ιπτάμενο έργο τέχνης!
 |
| Aviation Graphic via Dr Flight |
 |
| Inkworm via Hellenic Patches |
 |
| C. Sandham-Bailey via Hellenic Patches |
Το βίντεο για την επέτειο των 40 χρόνων προσφοράς, του αεροσκάφους που άλλαξε την ΠΑ!
Επέτειος 40 Χρόνων Ενεργής Υπηρεσίας των Αεροσκαφών F-4E (PHANTOM) στην ΠΑ from Hellenic Air Force on Vimeo.
Στο πλαίσιο συμπλήρωσης σαράντα ετών από την άφιξη των F-4Ε Phantom στην 117ΠΜ και την αδιάλειπτη παραμονή τους σε ενεργό Υπηρεσία, την Παρασκευή, 12 Σεπτεμβρίου 2014 θα πραγματοποιηθεί τελετή για τον εορτασμό της επετείου.
 |
Η εκδήλωση θα λάβει χώρα στην 117ΠΜ και πέραν της Ηγεσίας της ΠΑ και επίσημων προσκεκλημένων, θα είναι ανοικτή για όλα τα στελέχη που υπηρέτησαν ή υπηρετούν στo τύπο. Στο ανωτέρω πλαίσιο προγραμματίζεται πτήση με F-4E δύο Αξκών (Ι) ε.α. με προϋπηρεσία στα Phantom, οι οποίοι θα επιλεγούν κατόπιν κλήρωσης μεταξύ των επιθυμούντων.
Ηχώ των Αιθέρων, Ιούλιος - Αύγουστος 2014
 |
| 20 Aπριλίου, 40 χρόνια πριν... |
 |
| Patch @ airforce.gr |
 |
| Τιγρείς της 335Μ, δύο από τα F-16 φορούν ατρακτίδιο κατάδειξης AN/AAQ-14 |
Στον "Ηνίοχο", που διεξάγεται σε παράλληλο χρόνο με την άσκηση "Λαίλαψ" του Πολεμικού Ναυτικού, συμμετέχει μεγάλος αριθμός εναέριων μέσων και από τους τρεις κλάδους των ενόπλων δυνάμεων, 18 πλωτές μονάδες του Στόλου, μονάδες αντιαεροπορικού πυροβολικού του Στρατού Ξηράς και άνδρες των Ειδικών Δυνάμεων.
 |
| Απ'ότι φαίνεται τo KEAT απέκτησε νέες εγκαταστάσεις... |
Το "λευκό επιτελείο" - υπεύθυνο για την προετοιμασία παρακολούθηση και έλεγχο όλων των δραστηριοτήτων - συγκροτήθηκε πριν από 2 εβδομάδες από την έναρξη της άσκησης. Τριακόσια στελέχη των Ενόπλων Δυνάμεων βρίσκονται στην 117 ΠΜ απ' όπου επιχειρούν περισσότερα από 40 αεροσκάφη ενώ σημαντικός αριθμός στελεχών βρίσκεται διεσπαρμένος σε ολόκληρο τον ελλαδικό χώρο.
 |
Τα σενάρια της άσκησης χαρακτηρίζονται από ρεαλισμό, οργάνωση μεθοδικότητα και σταδιακή αύξηση της δυσκολίας...ο διοικητής του ΣΟΤ, Αντισμήναρχος Γεώργιος Μπόντζιος ανέφερε χαρακτηριστικά ότι ο ρυθμός των επιχειρήσεων είναι ιδιαίτερα πιεστικός, απαιτεί πλήρη τήρηση των σχεδιασθέντων και τα χρονοδιαγράμματα τηρούνται με θρησκευτική ευλάβεια. |
Η άσκηση "Ηνίοχος" πρωτοξεκίνησε στα τέλη της δεκαετίας του '80, ως μικρής κλίμακας και αφορούσε τη διεξαγωγή αεροπορικών και μεικτών επιχειρήσεων σύμφωνα με το βασικό δόγμα της Πολεμικής Αεροπορίας, το δόγμα μεικτών επιχειρήσεων, το διακλαδικό δόγμα ηλεκτρονικού πολέμου του ΓΕΕΘΑ και τα τότε υφιστάμενα σχέδια.
Για τη διεξαγωγή της άσκησης, το ΣΟΤ και τα αεροσκάφη που συμμετείχαν σε αυτή, μεταστάθμευαν στην 110 ΠΜ χρησιμοποιώντας τις υποδομές του εθνικού κέντρου αεροπορικών επιχειρήσεων του ΑΤΑ, όπου συγκροτείτο το όργανο που ήταν υπεύθυνο για το βέλτιστο συντονισμό και τη σχεδίαση των επιχειρήσεων.
 |
| -5 |
Το 2005 με την εγκατάσταση σύγχρονων μέσων επιτήρησης αεροπορικών επιχειρήσεων στην Ανδραβίδα αποφασίσθηκε η σχεδίαση και ο συντονισμός της άσκησης να υλοποιείται από το ΚΕΑΤ στην 117 ΠΜ και τα αεροσκάφη να επιχειρούν από τις μητρικές μονάδες
 |
| Άσσοι |
Το Νοέμβριο του 2013 αποφασίσθηκε ο περαιτέρω εκσυγχρονισμός της άσκησης που έγκειται στην επιτόπου σχεδίαση και εκτέλεση των αποστολών, ώστε να δημιουργείται ένα ρεαλιστικό περιβάλλον που απαιτεί ένα εντατικό και παρατεταμένο ρυθμό επιχειρήσεων σε 24ωρη βάση αυξάνοντας σημαντικά το επίπεδο εκπαίδευσης των συμμετεχόντων.
Σήμερα, η άσκηση "Ηνίοχος 14" για πρώτη φορά περιλαμβάνει έξι ημερήσιες και εννέα νυχτερινές αποστολές με τη συμμετοχή όλων των τύπων αεροσκαφών της ΠΑ σε ιδιαίτερα απαιτητικά σενάρια, που δεν περιορίζονται μόνο στον "αέρα", αλλά συμπεριλαμβάνουν και συνεργασία με επίγειες δυνάμεις (π.χ. κατάδειξη στόχων από άνδρες του ΕΤΑ).
 |
| "9" |
Στόχος των επιτελών της ΠΑ, η άσκηση Ηνίοχος να καταστεί η πλέον απαιτητική και ανταγωνιστική στην περιοχή της νότιας Ευρώπης και της Μεσογείου, ώστε να προσελκύσει διεθνείς συμμετοχές.
 |
| Κουρσάρος λίγο πριν τη δύση... |
Αρκετά βίντεο, από το έδαφος, υπάρχουν στο κανάλι του CCCPSlava
Βροντερό παρών έδωσαν τα εναέρια μέσα - και όχι μόνο - στη στρατιωτική παρέλαση για την 193η Επέτειο της Επανάστασης του 1821.
AUP Της 339 ΜΑΠΚ ''Αίαντας''
Οι Κουρσάροι της 336Μ "Όλυμπος", ίσως στην τελευταία τους συμμετοχή στην παρέλαση της 25ης Μαρτίου
Τριάδα αεροσκαφών Mirage 2000-5 της 331Μ "Θησέας"
Από την 115ΠΜ, Block 52+ της 340Μ ''Αλεπού''
Τα υπερσύγχρονα μεταφορικά ελικόπτερα του 2ου ΤΕΑΣ
Chinook με φόντο την Ακρόπολη
Εκπρόσωπος της ΜΕΝ-1. Άριστη η παρουσία του ΠΝ...
Apache Longbow με το ναό του Ηφαίστου στο βάθος.
Υπό το άγρυπνο βλέμμα της Ελ.Ασ.
40 χρόνια συμπληρώνονται σήμερα από την παραλαβή των δύο πρώτων F-4E καθώς σαν σήμερα* περιήλθαν στη κυριότητα της Πολεμικής Αεροπορίας τα 72-1500 και 72-1501.
To κείμενo που ακολουθεί προέρχεται (via Hellenic Wings) από το βιβλίο των Ηλία Νταλούμη και Μέγα Τσώνου "F-4, Tο Mc Donnel Douglas F-4E Kαι RF-4E Phantom II Στην Ελληνική Αεροπορία".
 |
| Νυχτερινή με τα AUP της 338M |
Τη Δευτέρα 16 Οκτωβρίου του 1971 ολόκληρη η αστυνομική δύναμη της περιοχής της πρωτεύουσας ήταν σε επιφυλακή. Αιτία, η άφιξη εκείνη την ημέρα, του αντιπροέδρου των ΗΠΑ Spiro Agnew. Ήταν μια εξαιρετικά σημαντική επίσκεψη. Όχι επειδή ερχόταν ο αντιπρόεδρος των ΗΠΑ.Ούτε επειδή ήταν ελληνικής καταγωγής. Η επίσκεψη του Agnew στην Ελλάδα, αποτελούσε την επισφράγιση των καλών σχέσεων ανάμεσα στην κυβέρνηση του προέδρου Nixon και την κυβέρνηση των συνταγματαρχών. Οι σχέσεις ανάμεσα στις δύο χώρες έμπαιναν σε μια νέα περίοδο. Μια περίοδο όπου οι μεν ΗΠΑ θα ξαναείχαν ένα πειθήνιο σύμμαχο και οι συνταγματάρχες ένα μεγάλο υποστηρικτή. Οι συζητήσεις ανάμεσα στον επικεφαλής της δικτατορικής κυβέρνησης, Γεώργιο Παπαδόπουλο, και τον Spiro Agnew. υπήρξαν πολλές και μάλλον πολύωρες.Τα θέματα που έπρεπε να συμφωνήσουν δεν ήσαν μεν πολλά, ήσαν όμως σημαντικά.
Οι ΗΠΑ ενδιαφέρονταν να αποκτήσουν μια βάση για τις μονάδες του 6ου Στόλου στην περιοχή. Πιο συγκεκριμένα ήθελαν ένα λιμάνι, με επισκευαστικές δυνατότητες, για το DESRON 12 και ένα αεροπλανοφόρο. Η Napoli έπεφτε κάπως μακριά από τα αγκυροβόλια του Πιάτι Εσκάντρα στις παρυφές του Αιγαίου. Όσο για την Τουρκία, τα λιμάνια της στο Αιγαίο και την Ανατολική Μεσόγειο υστερούσαν σε υποδομή και αδυνατούσαν να προσφέρουν την ελάχιστη τεχνική και επισκευαστική υποστήριξη.
Από την πλευρά της Ελλάδας, το ζητούμενο ήταν πέρα από την "αναγνώριση" του καθεστώτος η προμήθεια πολεμικού υλικού. Την εποχή εκείνη η Αεροπορία είχε αρχίσει μια "έρευνα αγοράς" για νέο μαχητικό.Αυτά που "κυκλοφορούσαν" διεθνώς ήσαν μόνο δύο : Το γαλλικό Mirage F.1 της Dassault και το αμερικανικό F-4E της McDonnell. Οι Γάλλοι, προκειμένου να κερδίσουν την παραγγελία, είχαν κάνει μια ιδιαιτέρως ενδιαφέρουσα προσφορά. Πρότειναν, ούτε λίγο ούτε πολύ, συμμετοχή της Ελλάδας κατά 20% στο πρόγραμμα του Mirage F.1!Αυτό για εκείνη την εποχή ήταν κάτι το μοναδικό αφού τότε δεν είχαν "εφευρεθεί" τα αντισταθμιστικά ωφελήματα κλπ. Σίγουρα η προσφορά αυτή αποτελούσε μια μοναδική ευκαιρία για την Ελλάδα να αναπτύξει αεροπορική βιομηχανία. Υπήρχαν όμως και κάποια μειονεκτήματα. Τότε ακόμα το Mirage F.1 ήταν ουσιαστικά "στα χαρτιά". Δεν είχε καν παραγγελθεί από την Armée de l' Air. Ακόμα και με την προσφορά της συμμετοχής, το ποσό που έπρεπε να εκταμιευτεί από τον κρατικό προϋπολογισμό ήταν σημαντικό. Τέλος, η Γαλλία δεν πρόσφερε και σοβαρά πολιτικά ανταλλάγματα στην απομονωμένη δικτατορική κυβέρνηση της Ελλάδας.
 |
| Το αεροσκάφος που άλλαξε την αεροπορία... @ Haf.gr |
Αντίθετα, το F-4 Phantom μπορεί τυπικά να ήταν ακριβότερο, όμως θα χρειαζόταν πολύ μικρότερο ποσό να εκταμιευθεί καθώς το μεγαλύτερο μέρος θα αποπλήρωνοταν μέσω FMS. Αποτελούσε ήδη ένα θρύλο που είχε αποδείξει στη μάχη τις εξαιρετικές ικανότητες του. Αυτό όμως που έκλινε αποφασιστικά υπέρ του ήταν το ότι με αυτήν την παραγγελία η Ελλάδα, και συνεπώς το καθεστώς των συνταγματαρχών, εμφανιζόταν ως ένα από τα "χαϊδεμένα παιδιά" των ΗΠΑ. Η Ελλάδα έσπαγε το φράγμα της απομόνωσης κι έμπαινε στο club των εκλεκτών της υπερδύναμης, αυτών που είχαν το προνόμιο να παίρνουν προηγμένα οπλικά συστήματα. Φυσικά ο Agnew ζήτησε το καθεστώς να δώσει κάποια δείγματα φιλελευθεροποίησης προκειμένου να σταματήσουν οί πιέσεις μελών του Κογκρέσου προς τον πρόεδρο Nixon. Και βεβαίως οι υποσχέσεις δόθηκαν χωρίς κανένα δισταγμό, αφού έτσι κι αλλιώς, δεν επρόκειτο ποτέ να υλοποιηθούν.
Τυπικά η απόφαση για την προμήθεια των Phantom από την Ελληνική Αεροπορία, ελήφθη στις 13 Φεβρουαρίου του 1972. Ήταν η πρώτη απόφαση της 3ης συνεδρίασης του ΑΣΕΑ. Λέμε τυπικά, επειδή είναι μάλλον απίθανο εκείνη την ημέρα να συνεδρίασε το ΑΣΕΑ. Και ο λόγος είναι πολύ απλός. Η 13η Φεβρουαρίου εκείνη τη χρονιά έπεφτε Κυριακή! Η απόφαση για την προμήθεια, των F-4E μπορεί να ήταν σημαντική οπωσδήποτε όμως δεν ήταν εξαιρετικώς επείγουσα. Επομένως, η συνεδρίαση φαίνεται να ήταν πλασματική και οι υπογραφές θα πρέπει να μπήκαν εκ των υστέρων και "δια περιφοράς". Tώρα, γιατί μπήκε αυτή η ημερομηνία, αυτό είναι, και μάλλον θα παραμείνει άγνωστο.
Η σύμβαση για την προμήθεια των F-4E Phantom υπογράφτηκε τον επόμενο μήνα, στις 29 Μαρτίου 1972, στη Washington. Ήταν μια διακρατική συμφιωνία μεταξύ των ΗΠΑ και της Ελλάδας. Ως συμβαλλόμενοι αναγράφονταν η United States Air Force, ο πωλητής, και η Πολεμική Αεροπορία, ο αγοραστής. Για την πρώτη υπέγραψε ο General John Ryan, τότε Chief of Staff of the US Air Force, όπως ήταν ο πλήρης τίτλος του. Κατ' αντιστοιχία, για την Αεροπορία θα έπρεπε να υπογράψει ο Αντιπτέραρχος Δημήτριος Κωστάκος, ο τότε ΑΑ. Επειδή όμως αυτός δεν ταξίδεψε ως την Washington, άγνωστο για ποιο λόγο, αντ' αυτού υπέγραψε ένας αξιωματικός του Στρατού, ο Ταξίαρχος Φλώρος Αστρινίδης, ΑΚΕΔ στην εκεί Ελληνική Πρεσβεία.
O Steven Pissanos είχε ενεργό ρόλο στην προσπάθεια πώλησης των F-4E Phantom στην Ελλάδα
Το συνολικό κόστος της σύμβασης έφτανε τα $ 160,000,000 ή 4.8 δισεκατομμύρια δραχμές της εποχής. Από αυτά τα $ 25,000,000 (750,000.000 Δρχ) καλύπτονταν από εθνικούς πόρους, δηλαδή τον προϋπολογισμό και τα υπόλοιπα μέσω των κονδυλίων FMS. Αυτός είναι και ο λόγος που η σύμβαση ήταν ανάμεσα στις δύο αεροπορίες. Η διαδικασία σε γενικές γραμμές είχε ως εξής: Η USAF αγόραζε από την McDonnell Douglas τα αεροσκάφη, τα οποία αφού δοκίμαζε και παραλάμβανε επισήμως, τα μεταβίβαζε στην Ελληνική Αεροπορία. Στο κόστος που προαναφέρθηκε συμπεριλαμβάνονταν οι κινητήρες, ένα μέρος του επίγειου εξοπλισμού εξυπηρέτησης των αεροσκαφών και κάποια από τα ανταλλακτικά. Αυτά τα δύο τελευταία θα προέρχονταν από τα αποθέματα της USAF
Οι προετοιμασίες
Όπως είναι φυσικό με την υπογραφή της σύμβασης άρχισαν και οι προετοιμασίες για την παραλαβή και την υποδοχή τών νέων αεροσκαφών. Μια, μάλλον σημαντική σύσκεψη έγινε στο ΑΑ στις 31 Μαΐου 1972. Η επιτροπή που είχε συσταθεί για την αξιολόγηση, αξιοποίηση και υποδοχή των Phantom, έκανε έναν απολογισμό για το τι είχε γίνει ως τότε. Εξετάστηκε η εξέλιξη της πορείας της σύμβασης κι έγινε συζήτηση για το τι θα έφεραν τα ελληνικά F-4. Με άλλα λόγια, τι ηλεκτρονικό εξοπλισμό θα είχαν και με τι οπλικά συστήματα θα επιχειρούσαν. Η USAF δεν είχε προτείνει μόνο το F-4E. Στις προτάσεις της συμπεριλαμβανόταν άλλοι δύο τύποι. To F-4F, που είχε επιλέξει και η Luftwaffe, αλλά και μια μονοθέσια έκδοση, ακόμα πιο απλοποιημένη, που την ονόμαζε F-4( ), με την παρένθεση να "γεμίζει" εφόσον επιλεγόταν.
Τελικά επελέγη το F-4E, το οποίο όμως δεν είχε τη δυνατότητα να φέρει πυρηνικά όπλα. Είναι άγνωστη η αιτία αυτής της επιλογής, αν και ως πιθανότερο φαίνεται να έγινε προκειμένου να πέσει το κόστος. Οπωσδήποτε δεν έχει σημασία, καθώς στην Ελλάδα υπήρχαν αεροσκάφη, τα F-104G, που μπορούσαν να φέρουν πυρηνικά. Στην ίδια σύσκεψη ασχολήθηκαν και με άλλα σημαντικά θέματα. Ένα από αυτά ήταν και το ποιες μονάδες της Αεροπορίας θα εφοδιάζονταν με Phantom.Ένα άλλο, το προσωπικό που θα επάνδρωνε τις μονάδες αυτές. Τότε καθορίστηκαν και τα κριτήρια επιλογής του προσωπικού που θα πήγαινε για εκπαίδευση στις ΗΠΑ. Επιλέχθηκαν 41 ιπτάμενοι, όλοι αξιωματικοί φυσικά, από τους οποίους οι 10 ήσαν εφεδρικοί. Για το τεχνικό προσωπικό εδάφους επιλέχθηκαν 5 αξιωματικοί και 95 υπαξιωματικοί.Τελικά στις ΗΠΑ πήγαν συνολικά 117 τεχνικοί.
 |
| Στο ακρωτήρι Άκραθως |
Οι περισσότεροι από τους ιπταμένους ως τότε πετούσαν με F-84F Thunderstreak. Ένας προέρχονταν από τα F-104G και δύο από F-5. Το γιατί προτιμήθηκαν χειριστές από τα F-84F είναι πολύ απλό να εξηγηθεί. Ήταν το πολυπληθέστερο αεροσκάφος στην Ελληνική Αεροπορία. Ήταν το παλιότερο μαχητικό και μάλιστα είχε αρχίσει η απόσυρση του. Φυσικό ήταν επομένως να πάρουν χειριστές από τις Μοίρες που χρησιμοποιούσαν αυτά τα αεροσκάφη κι όχι από άλλες που είχαν αυτά της "πρώτης γραμμής".Με βάση την ίδια λογική αποφασίστηκε οι Μοίρες που θα εφοδιάζονταν με τα F-4E Phantom να είναι, κατά σειρά, η 339 ΜΔΒ και η 338 ΜΔΒ που ως τότε πετούσαν με Republic F-84F Thunderstreak. Ως βάση τους θα είχαν το αεροδρόμιο της Ανδραβίδας και θα υπάγονταν στην 117 ΠΜ, η οποία θα προερχόταν από την αναβάθμιση της 117 ΣΜ.
Οι συσκέψεις συνεχίστηκαν και τα πράγματα εξελίσσονταν μάλλον ομαλά θα λέγαμε. Μια σημαντική σύσκεψη ήταν αυτή που έγινε το Σάββατο, (τότε ήταν εργάσιμη ημέρα), 10 Ιουνίου 1972. Τότε πάρθηκε η απόφαση να συγκροτηθεί στην 114 ΠΜ Κέντρο Προπαίδευσης Χειριστών, κάτι αντίστοιχο με τα σημερινά ΣΟΣΜΕ. Εκεί οι χειριστές που είχαν επιλεγεί, χωρίστηκαν σε 4 ομάδες και "πέταξαν" στον εξομοιωτή του F-104G, εκπαιδευόμενοι στη χρήση του ραντάρ και του αδρανειακού συστήματος ναυτιλίας LN3. Αντίστοιχα οι υπαξιωματικοί φοίτησαν στο Κέντρο Εκπαίδευσης Ξένων Γλωσσών, προκειμένου να βελτιώσουν στο μέγιστο δυνατό τα αγγλικά τους.
Την ίδια περίοδο καταρτίστηκαν και οι μελέτες για τις εργασίες που έπρεπε να γίνουν στην 117 ΠΜ. Τελικά αποφασίστηκε να κατασκευαστούν 26 καταφύγια αεροσκαφών, αυτά που όλοι αποκαλούμε shelter, νέοι τροχόδρομοι αλλά και καινούργια κτίρια για τις μοίρες, τις επικοινωνίες κλπ.Για την χρηματοδότηση όλων αυτών των έργων ζητήθηκε, κατά προτεραιότητα, η συνδρομή του NATO. Έτσι τα έργα που αφορούσαν τη μία μοίρα καλυφτηκαν από κονδύλια της συμμαχίας και αυτά της άλλης μοίρας από εθνικούς πόρους. Ποιας ακριβώς μοίρας τα έξοδα χρεώθηκαν στο NATO δεν έχει καμία απολύτως σημασία, καθώς δεν αποκλείεται τέτοια κατανομή να μην έγινε ποτέ. Απλώς το συνολικό κόστος διαιρέθηκε δια του δύο. Τον Δεκέμβριο της ίδιας χρονιάς, δημοπρατήθηκαν τα έργα που αφορούσαν τις επικοινωνίες. Ακολούθησαν, τον Ιανουάριο του 1973 τα έργα των καταφυγίων και τον τροχοδρόμων. Η πρόβλεψη ήταν αυτά να έχουν ολοκληρωθεί ως τον Φεβρουάριο του 1974, πράγμα το οποίο και έγινε. Τέλος, τον Φεβρουάριο του 1973 δημοπρατήθηκαν οι άλλες κτιριακές εγκαταστάσεις που ήσαν έτοιμες τον Ιούνιο του 1974.
Από την "Ικαριάδα", QRA στην 135 Σμηναρχία Μάχης
Από τους 41 ιπταμένους που είχαν επιλεγεί τελικά στις ΗΠΑ στάλθηκαν για εκπαίδευση οί 36. Όσοι δηλαδή θα επάνδρωναν τα αεροσκάφη μιας μοίρας. Αυτό συνέβη για μία και μοναδική φορά, καθώς δεν έχει επαναληφθεί ως σήμερα. Η μετάβαση στις ΗΠ Α έγινε σε τρεις ομάδες. Οί πρώτοι αναχώρησαν τον Δεκέμβριο του 1973. Οι άλλες δύο ομάδες ταξίδεψαν, με διαφορά λίγων ημερών η μια από την άλλη, στα τέλη του Ιανουαρίου του 1974. Όλοι τους βρέθηκαν στην Homestead AFB, ένα αεροδρόμιο δίπλα στην ομώνυμη πόλη που βρίσκεται 40 περίπου χιλιόμετρα νότια του Miami, στην άκρη της Florida. Εκεί έδρευε η 31st TFW, μια μονάδα οπου χρησιμοποιούσε F-4C και F-4D.
Μία από τις αποστολές της ήταν και η εκπαίδευση πληρωμάτων, κυβερνητών και χειριστών, οπλικών συοτημάτων για τα Phantom. Οι Έλληνες χειριστές εκπαιδεύτηκαν σε F-4C, τόσο σε αποστολές αναχαίτισης όσο και σε αποστολές βομβαρδισμού. Ο καθένας "έβαζε" γύρω στις 70 ώρες πτήσης, χρόνος ο οποίος μπορεί να θεωρηθεί ικανοποιητικός. Από αυτές οι 30 περίπου, ήσαν ως Χειριστής Οπλικών Συστημάτων και οι υπόλοιπες 40 ώρες ως Κυβερνήτης. Τέσσερα πληρώματα που ανήκαν στην πρώτη ομάδα, εκπαιδεύτηκαν και ως εκπαιδευτές. Αυτοί ήσαν και οι πρώτοι που επέστρεψαν στην Ελλάδα., στις αρχές Απριλίου του 1974, προκειμένου να εκπαιδεύσουν και άλλους χειριστές. Οι υπόλοιποι επέστρεφαν μόλις ολοκλήρωναν την εκπαίδευση τους. Μάλιστα οι τελευταίοι γύρισαν όταν είχε ήδη αρχίσει η τουρκική εισβολή στην Κύπρο, τον Ιούλιο του 1974.
Οι παραδόσεις
Το πρόγραμμα, που εν τω μεταξύ είχε πάρει από την USAF την κωδική ονομασία Peace Icarus Ι, εξελίχτηκε ομαλά. Έτσι το πρώτο αεροσκάφος που προοριζόταν για την Ελληνική Αεροπορία ήταν έτοιμο στον προκαθορισμένο χρόνο. To McDonnell Douglas F-4E Pantom II με αύξοντα αριθμό της USAF 72-01500. απογειώθηκε για πρώτη φορά από το αεροδρόμιο Lambert του St Louis, στις 29 Ιανουαρίου του 1974. Χειριστής του ήταν ο δοκιμαστής πιλότος της McDonnell Douglas, E.D. Francis.
 |
| Αρχάγγελος 2005... τo επετειακό της 337ΜΠΚ (C) Tony Osborne |
H διαδικασία της παράδοσης που ακολουθήθηκε, η συνηθισμένη για όλα τα αεροσκάφη της USAF ήταν η ακόλουθη :
Όταν το αεροσκάφος έβγαινε από τη γραμμή παραγωγής. το έπαιρνε και το πετούσε ένας δοκιμαστής πιλότος της κατασκευάστριας εταιρείας. Κατά την πτήση δοκίμαζε όλα τα συστήματα του αεροσκάφους και έλεγχε αν αυτά λειτουργούσαν σύμφωνα με τις προδιαγραφές. Αν διαπιστωνόταν οποιαδήποτε ανωμαλία κατά την πτήση, το αεροσκάφος επέστρεφε στη γραμμή παραγωγής για τις απαραίτητες διορθώσεις. Αν όλα πήγαιναν καλά, τότε γινόταν μια άλλη πτήση από ένα δοκιμαστή πιλότο της USAF. Eφόσον και αυτός διαπίστωνε ότι το αεροσκάφος ήταν σύμφωνα με τις προδιαγραφές, υπογραφόταν το πρωτόκολλο παραλαβής του αεροσκάφους από τη USAF.
Τότε το αεροσκάφος υπάγονταν στή 2nd Air Delivery Squadron της TAG και ήταν έτοιμο να μεταφερθεί στην Ελλάδα.
Τότε το αεροσκάφος υπάγονταν στή 2nd Air Delivery Squadron της TAG και ήταν έτοιμο να μεταφερθεί στην Ελλάδα.
Τελικά το 72-01500 και το 72-01501 παραλήφθηκαν από την 2nd ADS την Παρασκευή 15η Μαρτίου 1974, στο Lambert του St Louis. Από το αεροδρόμιο της McDonnell Douglas χειριστές από τη 2nd ADS τα μετέφεραν στο Capital Airport, στο Springfield του Illinois. Εκεί παρέμεναν έως ότου συγκεντρώνονταν έξι αεροσκάφη. Τότε άρχιζε, ουσιαστικά, και το ταξίδι για την Ελλάδα. Για τη μεταφορά των F-4E η Ελληνική Αεροπορία είχε επιλέξει την Skyways Inc. μια εταιρεία που είχε έδρα το Sherman Oaks της California και ειδικευόταν στις παραδόσεις αεροσκαφών. Σύμφωνα με το συμβόλαιο τα πληρώματα της Skyways Inc. θα παραλάμβαναν τα ελληνικά Phantom στο αεροδρόμιο του Springfield, για φορολογικούς λόγους! Αν τα αεροπλάνα παραδίδονταν στο St Louis θα έπρεπε να πληρωθούν φόροι στην Πολιτεία του Missouri, καθώς θα ήταν μια εμπορική πράξη μέσα στα όρια εκείνης της Πολιτείας. Η μετακίνηση όμως αυτή καθιστούσε την πράξη διαπολιτειακή κι επομένως μη φορολογητέα. Έτσι όλοι, πλην εφορίας βεβαίως, ήσαν ευτυχείς και τα ελληνικά F-4E κατά μερικές χιλιάδες δολάρια φθηνότερα.
Η διαδρομή που ακολουθούσαν ήταν η λεγόμενη του "Βορείου Ατλαντικού". Από το Capital Airport του Springfield του Illinois πετούσαν ως την Griffiss AFB. στην πόλη Rome της πολιτείας της Νέας Υόρκης. Ο επόμενος σταθμός ήταν το αχανές Goose Bay, στο Labrador του Καναδά. Ακολουθούσε το μικρό αεροδρόμιο της Sonderstrom ΑΒ, μια βάση ραντάρ της USAF, στη Γροιλανδία. Μετά, είχε σειρά η Ισλανδία. Κοντά στην πρωτεύουσα Reykjavik είναι ένα μεγάλο αεροδρόμιο που ανήκει στο USN κι ονομάζεται Keflavik Naval Station.Πρόκειται για μια από τις πιο παράξενες αμερικανικές βάσεις, καθώς υπάγεται στο ναυτικό, αλλά είναι πασίγνωστη από την 57th Fighter Interceptor Sqn, της USAF που έδρευε εκεί. Η επόμενη προσγείωση ήταν στη μεγάλη, και γνωστή βάση της USAFE, στην ανατολική Αγγλία, RAF Bentwaters. Τελευταίος σταθμός ήταν στην Aviano ΑΒ της βόρειας Ιταλίας όπου τότε έδρευε η 40th Tactical Support Wing και δε διέθετε αεροσκάφη. Από εκεί ως την 117 Πτέρυγα Μάχης, στην Ανδραβίδα, το ταξίδι ήταν παιχνιδάκι.
Η πρώτη περίοδος
Σίγουρα, μια ιστορική ημερομηνία για τα ελληνικά Phantom είναι η 5η Απριλίου του 1974. Το μεσημέρι εκείνης της Παρασκευής προσγειώθηκαν στην 117 ΠΜ τα πρώτα, έξι τον αριθμό, F-4E της Ελληνικής Αεροπορίας. Στο γεγονός η δικτατορική κυβέρνηση φρόντισε να δώσει μεγάλη δημοσιότητα. Και δε σταμάτησε εδώ. Δεκαπέντε ημέρες μετά, το Σάββατο 20 Απρίλιου, έγινε στην 339 ΜΔΒ, της 117 ΠΜ, η ένταξη των νέων αεροσκαφών στην Ελληνική Αεροπορία. Οι συγκυρίες βοήθησαν ώστε η τελετή αυτή να πάρει νόημα πολύ πέρα από το πραγματικό της.Η Αεροπορία αποκτούσε ένα σύγχρονο, και διάσημο μαχητικό.Η δικτατορία "έδειχνε" ότι αφενός απολάμβανε της εμπιστοσύνης των ΗΠΑ κι αφετέρου ότι φρόντιζε για τον εξοπλισμό της Ελλάδας σε μια εποχή που οι ελληνοτουρκικές σχέσεις είχαν αρχίσει να οξύνονται. Τότε ήταν που η Τουρκία, με αφορμή τις έρευνες για πετρέλαιο στο Αιγαίο, είχε αρχίσει να αμφισβητεί τα πάντα στην περιοχή.
20 Απριλίου 1974, επίσημη τελετή ένταξης του τύπου στην ΠΑ
1 Νοεμβρίου 1974, Ο Ευάγγελος Αβέρωφ επιθεωρεί την 117 Πτέρυγα Μάχης
Αλλά στην 117 ΠΜ δε γίνονταν μόνο τελετές και παράτες. Υπήρχε και το ουσιαστικό μέρος στην υπόθεση. Αυτό που συνήθως δεν φαίνεται. Τα αεροσκάφη έπρεπε να ενσωματωθούν στην Αεροπορία και αυτό επιτυγχάνεται μόνο με σκληρή δουλειά. Κι αυτό ακριβώς συνέβαινε.Δεν είναι καθόλου υπερβολικό να πούμε, ότι οι πάντες στην Ανδραβίδα "έτρεχαν". Αλλωστε το F-4E, εκτός των άλλων, είχε και την ιδιομορφία του διμελούς πληρώματος, ενός θεσμού εντελώς πρωτόγνωρου στα μαχητικά της μεταπολεμικής Αεροπορίας.
Στο μεταξύ οι παραδόσεις συνεχίζονταν κανονικά, όπως και η όξυνση των σχέσεων με την Τουρκία. Κι αυτό δεν ήταν το χειρότερο! Πολύ περισσότερο άσχημα εξελίσσονταν οι σχέσεις με την Κύπρο.
Η δικτατορική κυβέρνηση της Ελλάδας έκανε, με κύριο μοχλό την ΕΟΚΑ Β', ότι μπορούσε για να απαλλαγεί από τον Πρόεδρο Μακάριο.Έτσι, φτάσαμε στο πραξικόπημα της 15ης Ιουλίου 1974.
Η επιβολή των πραξικοπηματιών έδωσε την αφορμή στην Τουρκία να επέμβει στην Κύπρο με τον "Αττίλα".Όταν το Σάββατο 20 Ιουλίου του 1974 οι Τούρκοι επιτέθηκαν στην Κύπρο, οι ελληνικές ένοπλες δυνάμεις μπήκαν σε πολεμική ετοιμότητα, παίρνοντας και την αντίστοιχη διάταξη.Το ίδιο έγινε και με τα 14, (τόσα είχαν φτάσει ως τότε), F-4E Phantom II της 339 ΜΔΒ.
Η δικτατορική κυβέρνηση της Ελλάδας έκανε, με κύριο μοχλό την ΕΟΚΑ Β', ότι μπορούσε για να απαλλαγεί από τον Πρόεδρο Μακάριο.Έτσι, φτάσαμε στο πραξικόπημα της 15ης Ιουλίου 1974.
Η επιβολή των πραξικοπηματιών έδωσε την αφορμή στην Τουρκία να επέμβει στην Κύπρο με τον "Αττίλα".Όταν το Σάββατο 20 Ιουλίου του 1974 οι Τούρκοι επιτέθηκαν στην Κύπρο, οι ελληνικές ένοπλες δυνάμεις μπήκαν σε πολεμική ετοιμότητα, παίρνοντας και την αντίστοιχη διάταξη.Το ίδιο έγινε και με τα 14, (τόσα είχαν φτάσει ως τότε), F-4E Phantom II της 339 ΜΔΒ.
Σύμφωνα με τις διαταγές του ΑΑ, 5 μεταστάθμευσαν στην 114 ΠΜ, στην Τανάγρα, με την πρόθεση να χρησιμοποιηθούν σε αποστολές αναχαίτισης. Τα υπόλοιπα παρέμειναν στην 117 ΠΜ. Τότε συνέβη ένα από τα πιο γνωστά-άγνωστα αεροπορικά γεγονότα εκείνης της περιόδου, που είχε ως αποτέλεσμα την καταστροφή ενός F-4E. Τα αεροσκάφη ήσαν σε πλήρη πολεμική ετοιμότητα, φορτωμένα με βόμβες κατάλληλες για προσβολή αεροδρομίων. Σε ετοιμότητα ήσαν και τα πληρώματά τους, που είχαν εφοδιαστεί με όλα τα σχε-τικά, στόχους, οδηγίες κλπ, και δεν περίμεναν παρά την εντολή για απογείωση. Έτσι ήταν η κατάσταση όταν το πρωί της 22ας Ιουλίου έφτασε από την 28 ΤΑΔ η διαταγή "Αποδέσμευση Δυνάμεων". Αυτό σήμαινε ότι καθένα από τα 4 F-4E που ήσαν QRA έπρεπε να απογειωθεί άμέσως χωρίς να περιμένει τα υπόλοιπα. Η συγκρότηση του σχηματισμού, σ' αυτές τις περιπτώσεις, γίνεται στον αέρα, καθ' οδόν προς τον στόχο.
 |
| Φορώντας την Aegean Blue (C) Henk Schuitemaker |
Η ένταση όμως που επικρατούσε δεν ήταν χωρίς τίμημα. Σ' ένα απ' αυτά τα Phantom, το No 3 του σχηματισμού, είχαν δημιουργηθεί προβλήματα ενώ ήταν μέσα στο καταφύγιο και πριν δοθεί η διαταγή για απογείωση. Το αποτέλεσμα ήταν να καθυστερήσει και να μην απογειωθεί μαζί με τα υπόλοιπα.. Αμεσως μετά την απογείωση ανακοινώθηκε στους χειριστές ότι προορισμός τους δεν ήσαν οι προκαθορισμένοι στόχοι αλλά η 126 ΣΜ! Το αεροδρόμιο του Ηρακλείου με άλλα λόγια. Όχι, δεν επρόκειτο να πλήξουν το αεροδρόμιο αυτό, απλώς θα μεταστάθμευαν εκεί προκειμένου να είναι πιο κοντά στην Κύπρο.
Τα 3 αεροσκάφη που έφυγαν κανονικά, τα Νο 1, 2 και 4, πέταξαν παράλληλα προς τις δυτικές ακτές της Πελοποννήσου και πήραν πορεία, προς τη δυτική άκρη της Κρήτης. Πέρασαν από τη νότια πλευρά της όπου και έκαναν απόρριψη τον βομβών τους στο Λυβικό Πέλαγος και κάνοντας τον κύκλο της Κρήτης ήλθαν από τα ανατολικά να προσγειωθούν στο Ηράκλειο. Όλη η πτήση έγινε σε μικρό ύψος προκειμένου να αποφύγουν τον εντοπισμό τους από τα ραντάρ. Το Νο3, για να προλάβει τα άλλα εροσκάφη του σχηματισμού, ακολούθησε διαφορετική πορεία. Δεν έκανε τον κύκλο της Κρήτης αλλά από τις νότιες ακτές της Πελοποννήσου τράβηξε κατευθείαν προς το Ηράκλειο, απορρίπτοντας τις βόμβες του στο Κρητικό Πέλαγος. Στην περιοχή του Ηρακλείου έφτασε ταυτόχρονα με τα άλλα. Στην τελική για την προσγείωση, μπήκαν με ανάποδο (δεξιό) κύκλο, πρώτο το No1, μετά το Νο3 που μόλις είχε φτάσει, το Νο2 και τελευταίο το Νο 4.
Παρά την απόρριψη των βομβών και του καυσίμου που είχαν κάνει, τα 4 Phantom θα έκαναν προσγείωση πολύ κοντά στα όρια του επιτρεπομένου βάρους. Αυτό σε συνδυασμό με τους πλάγιους ανέμους που συνήθως επικρατούν στο αεροδρόμιο του Ηρακλείου έκανε την προσγείωση μια όχι και τόσο απλή υπόθεση. Το Νο 1 πάντως, προσγειώθηκε κανονικά. Το ίδιο και το Νο3. Την ώρα που αυτό τροχοδρομούσε "έπιασε" στο διάδρομο το Νο2, που έφερε τον αριθμό 72-01506. Όμως, λόγω του βάρους και του πλαγίου ανέμου, χτύπησε με δύναμη στον διάδρομο. Αποτέλεσμα, ήταν να σκάσει το λάστιχο και το αεροσκάφος να σύρεται στο διάδρομο με τον άξονα του κυρίου σκέλους.
Ο Πύργος Ελεγχου μη γνωρίζοντας, λόγω της σιγής ασυρμάτου, την αρίθμηση του σχηματισμού και βλέποντας καπνούς να βγαίνουν από το τρίτο αεροσκάφος που προσγειώθηκε, είπε στον ασύρματο "Νο3 έχεις φωτιά".Από το πραγματικό Νο3, που εκείνη την ώρα τροχοδρομούσε, απάντησαν αμέσως "Ελεγχω" κι άρχισαν να ψάχνουν για την φωτιά, καθώς δεν είχαν πουθενά ένδειξη για κάτι τέτοιο. Το πλήρωμα του Νο2, που είχε το πρόβλημα, δεν απάντησε καθώς προσπαθούσε να βγει από την κρίσιμη κατάσταση, που γινόταν ακόμα κρισιμότερη. Είχε στρεβλώσει το σκέλος και η πτέρυγα συρόταν στο έδαφος προκαλώντας φωτιά. Βλέποντας αυτά ο Πύργος Ελέγχου είπε "Νο3 έχεις φωτιά. Εγκατέλειψε!".
Τότε έγιναν δύο πράγματα: α) Το πλήρωμα του Νο2, χρησιμοποιώντας τα εκτινασσόμενα καθίσματα εγκατέλειψε το αεροσκάφος του. β) Οι χειριστές του Νο3, αν και δεν είχαν καμία απολύτως ένδειξη φωτιάς, υπάκουσαν ως όφειλαν, στη διαταγή του Πύργου Ελέγχου. Δεν χρησιμοποίησαν τα Martin-Baker Mk 7H αλλά έκαναν αυτό που προβλέπουν οι διαδικασίες στην περίπτωση "Emergency Evacuation". Φρέναραν το αεροσκάφος, τράβηξαν τους μοχλούς "Quick Release" με τους οποίους κόπηκαν οί ζώνες που τους κρατούσαν στα καθίσματα και πήδηξαν έξω.
Καθώς απομακρύνονταν, είδαν τους καπνούς και την φωτιά στο διάδρομο και κατάλαβαν τι είχε συμβεί.
Τότε έγιναν δύο πράγματα: α) Το πλήρωμα του Νο2, χρησιμοποιώντας τα εκτινασσόμενα καθίσματα εγκατέλειψε το αεροσκάφος του. β) Οι χειριστές του Νο3, αν και δεν είχαν καμία απολύτως ένδειξη φωτιάς, υπάκουσαν ως όφειλαν, στη διαταγή του Πύργου Ελέγχου. Δεν χρησιμοποίησαν τα Martin-Baker Mk 7H αλλά έκαναν αυτό που προβλέπουν οι διαδικασίες στην περίπτωση "Emergency Evacuation". Φρέναραν το αεροσκάφος, τράβηξαν τους μοχλούς "Quick Release" με τους οποίους κόπηκαν οί ζώνες που τους κρατούσαν στα καθίσματα και πήδηξαν έξω.
Καθώς απομακρύνονταν, είδαν τους καπνούς και την φωτιά στο διάδρομο και κατάλαβαν τι είχε συμβεί.
Το αεροπλάνο τους δεν είχε πάθει τίποτα. Μάλιστα την άλλη ημέρα πέταξε. Με κλειστό το διάδρομο του αεροδρομίου, το No 4 πήγε να προσγειωθεί στην 115 ΠΜ στη Σούδα. Επέστρεψε την επομένη, όταν είχαν μαζέψει τα συντρίμμια του 72-01506 κι είχε ελευθερωθεί ο διάδρομος. Η ελληνική κυβέρνηση, (είχε πια αποκατασταθεί η δημοκρατία), εκμεταλλεύτηκε αρκετά έξυπνα το συμβάν του Ηρακλείου. Δήλωνε παντού ότι καταστράφηκαν δύο Phantom. Έτσι, αν και οί Ελληνο-αμερικανικές σχέσεις ήσαν στο χειρότερο τους σημείο, κατάφερε να πάρει την έγκριση της κυβέρνησης των ΗΠΑ για την αγορά δύο ακόμα F-4E. Το φθινόπωρο του 1974 παραγγέλθηκε το 74-1618 και το 74-1619. με τους ίδιους όρους όπως και τα προηγούμενα.Αυτά τα δύο αεροσκάφη παραλήφθηκαν τον Ιούνιο του 1976.
Peace Icarus II
Τον Ιούλιο του 1974 δεν έγιναν παραδόσεις. Επαναλήφθηκαν όμως κανονικά τον Αύγουστο εκείνης της χρονιάς και ολοκληρώθηκαν χωρίς κανένα άλλο απρόοπτο. Ένα από τα πρώτα μελήματα της ελληνικής κυβέρνησης εκείνη την εποχή, ήταν και η ισχυροποίηση των ενόπλων δυνάμεων, προκείμενου να αντιμετωπίσει την αυξανόμενη τουρκική απειλή. Φυσικά μέσα στους σχεδιασμούς της ήταν και η απόκτηση μεγαλυτέρου αριθμού F-4E Phantom II. Αυτό όμως προσέκρουσε σε δύο σημεία : Στην καχεκτική οικονομία της χώρας και στην απροθυμία των ΗΠΑ να μας πουλήσουν άλλα.
Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι η Ελλάδα εκείνη την περίοδο είχε αποχωρήσει από το στρατιωτικό σκέλος του NATO.
 |
| RIAT 2008, το επετειακό της 348 εκπροσωπεί την ΠΑ (C) Ben Montgomery |
Τελικά οι συζητήσεις άρχισαν το καλοκαίρι του 1976 και επισημοποιήθηκαν στις 22 Οκτωβρίου 1976 με την υπογραφή της LOI για 18 F-4E και 8 RF-4E.Η προμήθεια αυτή είχε αρκετές διαφορές από την προηγουμένη. Από τα 8 αναγνωριστικά, τα 2 παραχωρούνταν δωρεάν μέσω MAP, ενώ τα υπόλοιπα 6 μαζί με τα 18 μαχητικά αγοράζονταν κατευθείαν από την McDonnell Douglas, χωρίς τη μεσολάβηση της κυβέρνησης των ΗΠΑ και χαρακτηριζόταν ως Direct Commercial Sale.
Τελικά, το συμβόλαιο για τα 24 αεροσκάφη (18 F-4E + 6 RF-4E) υπογράφτηκε στην Αθήνα, την Πέμπτη 16 Ιουνίου του 1977.Εκ μέρους της Ελληνικής Αεροπορίας υπέγραψε ο τότε Α/ΓΕΑ Αντιπτέραρχος Περικλής Οικονόμου. Το ύψος του συμβολαίου έφτανε τα $ 91,000.000. Δεν έχει διαπιστωθεί που οφείλεται η μείωση στην τιμή. Γεγονός πάντως είναι ότι αυτή τη φορά δεν χρειάστηκε να πάνε για εκπαίδευση στις ΗΠΑ παρά ελάχιστοι αξιωματικοί. Για την ακρίβεια πήγαν μόνο τέσσερις, και για μικρό διάστημα, προκείμενου να εκπαιδευτούν στην χρήση των φωτομηχανών του RF-4. Κι εδώ πρέπει να σημειώσουμε ότι τα ελληνικά RF-4E ήσαν όμοια με τα RF-4C της USAF κι όχι με τα RF-4E της Luftwaffe. Επίσης τα F-4E έφεραν όλα TISEO, καθώς η συσκευή αυτή αποτελούσε μόνιμο εξάρτημα όλων των Phantom πια. Και στο πρόγραμμα Peace Icarus II ακολουθήθηκε η ίδια διαδικασία παράδοσης με το Peace Icarus Ι, με μία διαφορά. Στο πίσω κάθισμα βρισκόταν Έλληνας χειριστής. Καθώς υπήρχαν έμπειροι χειριστές, ήταν κι αυτός ένας τρόπος περιορισμού του κόστους αγοράς.
Απο ”δεύτερο χέρι”
Οι τρεις Μοίρες με F-4E και το ένα Σμήνος με RF-4E, που διέθετε η Ελληνική Αεροπορία στην αρχή της δεκαετίας του '80, της έδιναν ένα σοβαρό πλεονέκτημα και την καθιστούσαν ως μία από τις ισχυρές αεροπορίες στην Ευρώπη. Την ίδια εποχή είχαν αρχίσει οι μαζικές παραβάσεις στο FIR της Αθήνας και οι αμφισβητήσεις του εθνικού εναερίου χώρου από τους Τούρκους. Αν κι αυτό σήμαινε περισσότερη δουλειά για τα ελληνικά Phantom, δεν έγιναν προσπάθειες να αποκτηθούν και άλλα. Αφενός τότε έκλεισε η γραμμή παραγωγής τους κι αφετέρου είχαν "βγει στην αγορά" τα πρώτα μαχητικά 3ης γενιάς. Έτσι τα μόνα που μπορούσαν να βρεθούν ήσαν από αποθέματα της USAF.
Δεκαετία 90, το Mega στη 337ΜΠΚ "Φάντασμα"
Το 1987, όταν γίνονταν συζητήσεις για τις αμερικανικές βάσεις, ένα από τα ανταλλάγματα που προτάθηκαν ήταν και η παραχώρηση στην Ελληνική Αεροπορία ενός αριθμού Phantom. Αν και η πρώτη αντίδραση ήταν θετική, δεν έγινε τίποτα τελικά, επειδή οι Αμερικανοί μας πρόσφεραν F-4D, έναν τύπο όχι μόνο αρκετά παλαιό αλλά κι αρκετά διαφορετικό από τα Ε που είχαμε. Τρία χρόνια όμως αργότερα, πάλι με την ίδια αφορμή, η συμφωνία επιτεύχθηκε. Τον Ιούλιο του 1990 μας παραχωρήθηκαν 28 F-4E που ως τότε πετούσαν με την ANG. Τα αεροσκάφη αυτά αποτελούσαν ένα μέρος του ενοικίου για τις βάσεις. Η υλοποίηση της συμφωνίας άρχισε ένα χρόνο αργότερα, όταν στις 3 Αυγούστου του 1991 προσγειώθηκαν 9 F-4E στην Ανδραβίδα. Προέρχονταν από την 131st Squadron της Missouri ANG, της οποίας οι χειριστές είχαν ακολουθήσει ένα παρόμοιο δρομολόγιο με αυτό των αεροσκαφών της Peace Icarus Ι και II. Τα αεροσκάφη αυτής της "φουρνιάς" εντάχθηκαν στην 338 ΜΔΒ που "μοίρασε" τα δικά της στην 337 και την 339.
Την ίδια περίοδο, η Μ.Βρετανία έκανε πρόταση στο ΥΕΘΑ να μας παραχωρήσει δωρεάν ένα αριθμό F-4M Phantom FGR Mk 2, που τότε αποσύρονταν από την ενεργό υπηρεσία. Η πρόταση θεωρήθηκε πολύ ενδιαφέρουσα καθώς η Αεροπορία έψαχνε εναγωνίως να αποκτήσει αεροσκάφη.Προσπαθούσε να ελαχιστοποιήσει το χάσμα που είχε δημιουργηθεί τη δεκαετία του 80, όταν τα τουρκικά εξοπλιστικά προγράμματα, σε αντίθεση με τα ανύπαρκτα ελληνικά, είχαν καταφέρει να ανατρέψουν την ελληνική υπεροχή που υπήρχε από το 1975 έως το 1983. Πολύ γρήγορα όμως, η βρετανική πρόταση απορρίφθηκε. Γιατί μπορεί τα μεν αεροσκάφη να προσφέρονταν δωρεάν, όχι όμως και τα ανταλλακτικά τους, κινητήρες κλπ. Αυτό, σε συνδυασμό με το ότι οι ομοιότητες ανάμεσα, στο Ε και το Μ ήσαν λίγες κι επομένως θα αυξανόταν η πολυτυπία, έκανε την πρόταση εντελώς ασύμφορη.
Η ενοποίηση της Γερμανίας και η CFE υπήρξαν οί αιτίες για την παραλαβή και άλλων Phantom από την Ελληνική Αεροπορία.Το 1992 η Γερμανία παραχώρησε στην Ελλάδα και την Τουρκία ένα αριθμό από τον στόλο τον RF-4E που είχε η Luftwaffe.Στην Ελλάδα δόθηκαν 27 αεροσκάφη που άρχισαν να καταφτάνουν την άνοιξη του 1993. Όντας αναγνωριστικά, εντάχθηκαν στην 348 ΜΤΑ, η οποία από την εποχή που αποσύρθηκαν τα RF-84F Thunderflash είχε μείνει μόνο με 5 RF-4E.Τελικά στην 348 ΜΤΑ εντάχθηκαν 20 αεροσκάφη, ενώ τα υπόλοιπα 7 χρησιμοποιήθηκαν ως πηγές ανταλλακτικών.
Η αναβάθμιση
Η εκπομπή με Αρετή και Τόλμη επισκέπτεται την Ανδραβίδα.
Μετά το κλείσιμο των γραμμών παραγωγής των Phantom, άρχισαν να εμφανίζονται στη διεθνή αεροπορική αγορά, διάφορες προτάσεις αναβάθμισης τους.Κι αυτό πρέπει να θεωρείται ως κάτι το απόλυτως φυσιολογικό. Aφ' ενός ήταν ένα εξαιρετικό αεροπλάνο, που μπορούσε να προσφέρει πολλά ακόμα, κι αφ' ετέρου το κόστος αντικατάστασης του ήταν πολύ υψηλό. Ανάμεσα στις αεροπορίες που αποφάσισαν να αναβαθμίσουν τα Phantom τους, ήταν και η Ελληνική. Οι σχετικές μελέτες ξεκίνησαν στις αρχές της δεκαετίας του '90 κι έτσι η αναβάθμιση των ελληνικών F-4E "μπήκε" στο ΕΜΠΑΕ 1996-2000.Από την αρχή δύο ήσαν οι εταιρίες που ενδιαφέρθηκαν. Η γερμανική DASA και η αμερικανική Rockwell.Η πρώτη είχε την εμπειρία, από την αναβάθμιση των F-4 της Luftwaffe.Η άλλη, δεν είχε μεν εμπειρία, βασιζόταν όμως στις κατασκευαστικές της γνώσεις αλλά και σ' αυτές της McDonnell Douglas και της Boeing που είχε εξαγοράσει-απορροφήσει και τις δύο.
Σύμφωνα με προδιαγραφές που έθεσε η Ελληνική Αεροπορία η αναβάθμιση θα αφορούσε τόσο τον ηλεκτρονικό εξοπλισμό του αεροσκάφους, με σημαντικότερο σημείο την αλλαγή του ραντάρ, όσο και το δομικό του σύστημα. Θα γινόταν σε 39 αεροσκάφη, όσα δηλαδή είχαν απομείνει από τα προγράμματα Peace Icarus Ι και Peace Icarus II. Τελικά την αναβάθμιση την κέρδισε η DASA και τα δύο σχετικά συμβόλαια υπογράφτηκαν στο ΓΕΑ, στις 11 Αυγούστου του 1997. Το κόστος του συμβολαίου με την DASA φτάνει τα $315 εκατομμύρια, ενώ αυτού με την ΕΑΒ, που ενεργεί ως υπεργολάβος της DASA, τα 5 δισεκατομμύρια δραχμές. Ως το τέλος του 2000 θα έπρεπε να έχει ολοκληρωθεί το πρόγραμμα Peace Icarus 2000, οπως ονομάστηκε, και να έχουν παραδοθεί τα 39 F-4E, τα οποία στο μεταξύ έγιναν 38 καθώς έπεσε ένα από τα υποψήφια για αναβάθμιση.
 |
| Για να βάλεις την κάσκα κλίκ εδώ... @ Defencepoint.gr |
Στην DASA έγινε η ανάπτυξη του προγράμματος και η εφαρμογή του στο πρώτο αεροσκάφος. Στα υπόλοιπα όλες οι εργασίες γίνονται στις εγκαταστάσεις της ΕΑΒ, στην Τανάγρα. Τελικά, μετά απο αρκετές καθυστερήσεις, οι παραδόσεις άρχισαν στα τέλη του 2002. Πέρα όμως από την αναβάθμιση των F-4E των προγραμμάτων Peace Icarus Ι και II, γίνεται και αναβάθμιση των F-4E που μας παραχωρήθηκαν το 1990 από τις ΗΠΑ. Εδώ όμως η αναβάθμιση είναι μόνο δομική, γίνεται εξ ολοκλήρου στην ΕΑΒ, για δύο λόγους. Αφενός τα αεροσκάφη αυτά είχαν υποστεί αρκετές αναβαθμίσεις κατά την υπηρεσία τους στην USAF και στην ANG.Αφετέρου, μια πλήρης αναβάθμιση και αυτών θα αύξανε σημαντικά το κόστος.Αλλά ας δούμε τι έχουν τα αναβαθμισμένα F-4E της Ελληνικής Αεροπορίας.
Το νέο ραντάρ είναι το APG-65GY της Hughes, που τοποθετείται και στα F-18C/D, τοποθετείται το σύστημα ναυτιλίας H-764G της Honeywell που αποτελεί συνδυασμό LINS και GPS. Με αυτό ο χειριστής έχει ακριβέστατο προσδιορισμό της θέσης του αεροσκάφους ανά πάσα στιγμή. Εξίσου ακριβής γίνεται και ο προσδιορισμός του ύψους του αεροσκάφους με το νέο υψομετρικό ραντάρ ΑΝ/ΑΡΝ-232 CARΑ της NAVCOM. Ο κεντρικός υπολογιστής είναι τώρα πια ο MMRC (Modular Multi-Role Computer) της ισραηλινής Elbit Systems. Η ίδια εταιρία κατασκευάζει και τις τρεις έγχρωμες οθόνες πολλαπλών λειτουργιών που τοποθετούνται στον θάλαμο διακυβέρνησης, το σύστημα μεταφοράς δεδομένων (DTS) και το σύστημα λήψης εικόνας V-80AB-F.
Το αποτέλεσμα των μετατροπών είναι ότι τα αναβαθμισμένα F-4E έχουν τη δυνατότητα να μεταφέρουν σύγχρονα οπλικά συστήματα όπως τους AIM-120 AMRAAM, για αναχαίτιση, τα βλήματα AGM-65G Maverick για προσβολές επιγείων στόχων, αλλά και ατρακτίδια κατάδειξης στόχων. Γίνεται έτσι αμέσως φανερό ότι με την αναβάθμιση αυτή στα ελληνικά Phantom δεν περιορίζονται οι αποστολές που μπορούν να εκτελούν. Αντίθετως, εξακολουθούν να είναι αεροσκάφη πολλαπλών ρόλων με δυνατότητες άμεσα συγκρινόμενες προς αυτές των αεροσκαφών 3ης γενιάς.
 |
| Υποσμηναγός Μουχτούρης Πολύκαρπος 18.05.00 338/117 Υποσμηναγός Αλεξανδράκης Κωσταντίνος 18.05.00 338/117 |
* thephantomshrine.co.uk, joebauer.com, Hellenic Wings
Πρόσφατα Σχόλια